آراسپ

سخنی با دوستان

2010-11-01T04:00:00.000-07:00

دوستان آگاه و آزادندیش!

وبلاگ آراسپ به نشانی حاضر، در داخل ایران فیلتر شده است. از این پس برای مطالعه نوشتارهای جدید به نشانی زیر مراجعه کنید:

http://bozorgmehr-persian5.blogspot.com

با سپاس

پاینده ایران

بزرگمهر

ابراز نگرانی دفاتر برون مرزی حزب پان ایرانیست از وضعیت جسمانی دکتر محمد اولیایی فرد

2010-10-26T06:25:00.000-07:00

پاینده ایران

دکتر محمد اولیایی فرد, وکیل با شرف و میهن پرست دادگستری که تاکنون وکالت بسیاری از پان ایرانیستها و ملی گرایان را بر عهده داشته متاسفانه به جرم دفاع قانونی از متهمانش در دادگاه و اتهام تبلیغ علیه نظام در آزادترین کشور دنیا ( ایران آزادترین کشور جهان نقل از رهبر جمهوری اسلامی ) به یک سال حبس تعزیری محکوم شده و کماکان در حال گذراندن دوران محکومیت خود است .

متاسفانه آگاه شدیم که این وکیل میهن پرست در زندان دچار بیماری شده و پزشکان وجود تعدادی غده در بدن ایشان را عارضه ی سرطان خون تشخیص دادند و از اینرو نیاز سریع به خدمات درمانی و پزشکی خارج از زندان اوین دارد .

حزب پان ایرانیست ضمن آرزوی بهبودی این وکیل توانا خواستار دسترسی ایشان به امکانات ضروری پزشکی و آزادی هر چه سریعتر او و دیگر میهن پرستان دربند است.

پاینده ایران

حزب پان ایرانیست دفاتر آمریکایی و اروپایی

ما و امنیت جمهوری اسلامی ایران - مصطفی لطفی کیان

2010-10-11T00:24:00.000-07:00

مصطفی لطفی کیان

اردیبهشت ماه 1387 همایشی اعتراضی برابر سفارت امارات متحده عربی در تهران برگزار شد. تصمیم برگزاری این همایش یک شبه گرفته نشد. از ابتدای طرح عنوان بی معنای خلیج عربی و ادعای مالکیت جزایر سه گانه ایرانی از سوی رسانه ها و موسسه ها و شخصیت های شیخ نشین های عرب و برخی کشورهای اروپایی و امریکایی و بی تفاوتی و عدم برخورد مناسب از سوی مقامات جمهوری اسلامی ایران، مقاله ها، سخنرانی ها، اطلاعیه ها و بیانیه های اعتراضی حزب پان ایرانیست و برخی شخصیت های سیاسی منتشر می شد. از آنجا که اعضای شورای رهبری حزب پان ایرانیست تحت فشار و زیر ذره بین وزارت اطلاعات بودند، ابتکار و اداره این همایش را سازمان جوانان حزب بر عهده گرفت. سوی دیگر مرزهای کشورمان، در دریای مازندران حقوق ملت ایران در معرض پایمال شدن بود و هست. همزمان با حرکت های دولتمردان کشورهای حوزه این دریا و برگزاری جلسه ها و بستن قراردادهای دوجانبه که همه آنها مخالف دو قرارداد پیش از روز واقعه و نتیجه آنها کاهش سهم ایران از مساحت و منابع این دریا بود، ملاقات ها و مقاله ها و سخنرانی های آگاهان حزب و برخی دیگر از سیاسیون ایرانپرست آغاز گردید و ادامه یافت. حرکت این بار گسترده تر شد تا آنجا که می رفت به طرح شکایت و محاکمه کشیدن وزیر امور خارجه و معاونش در امور دریای مازندران بیانجامد. سابقه و ساختار حاکمیت و شاخه های رنگارنگ آن و روابط خاص آن با اتحاد جماهیر شوروی سابق و جمهوری فدراتیو روسیه و اعلام و تاکید مکرر آن بر هدف هایی چون حفظ نظام، مصلحت نظام، اقتدار نظام، آبروی نظام، اعتبار نظام، افتخار نظام، پاسداری از انقلاب، خدمت به انقلاب، کیان اسلامی و... دست اندر کاران جمهوری اسلامی را به این نتیجه رساند که این تحرکات می تواند به همایشی اعتراضی و بزرگتر در برابر سفارت روسیه و احتمالا پس از آن برابر سفارت چین منجر شود و امنیت نظام را به خطر بیاندازد. بدین ترتیب طی دوسال اخیر فشارهای همیشگی شدیدتر شد و تصمیم به انشقاق از درون و از کار انداختن و در نهایت بستن پرونده حزب گرفته شد که بسیاری از بگیروببندها، شایعه پراکنی ها، بایکوت ها، دخالت در انتشار مطالب و روابط اعضای حزب، ممانعت از برگزاری کنگره و جلسه ها، تلاش برای غربال حزب و برپایی کنگره ای ساختگی و از بالا مشخص شده و بوجود آوردن حزبی در خدمت حاکمیت، ضبط اموال و اسناد قدیمی حزبی، انتشار تاریخچه و مقالات دروغ در مورد حزب، دادگاههای فرمایشی و به تازگی آدم ربایی نتیجه همین تصمیم است و باعث بوجود آمدن مزاحمت ها و نگرانی ها برای اعضا و هواداران حزب شده است. راه عبور از این مرحله برای مردم ایران، فعالان سیاسی ایرانپرست و اعضای حزب، انسجام و درایت است.

پاینده ایران

مصطفی لطفی کیان

کمونیست های ایران و کوروش بزرگ!

2010-10-06T09:07:00.001-07:00

پيرامون سخنان اهانت آميز حميد تقوائي (ليدر حزب كمونيست كارگري ايران) درباره كوروش بزرگ

چندی پیش به لطف یکی از دوستان فرهیخته ام، فایلی ویدئویی بدستم رسید از سخنان حمید تقوایی لیدر حزب کومونیست کارگری ایران درباره کوروش بزرگ. پیش از آنکه فایل را باز کردم و حرف های این جناب را بشنوم، گمان می کردم تحولات چند دهه اخیر ایران و جهان، تغییرات مثبتی هم در منش و روش کمونیست های ایرانی بوجود آورده باشد و آنان را اندکی به جاده انصاف نزدیک ساخته باشد. چه خیال باطلی! همین که فایل را باز کردم و صحبت های حمید تقوایی را شنیدم ناخودآگاه به یاد آن بیت پرمغز شیخ اجل سعدی شیرازی افتادم که می گفت:

پرتو نیکان نگیرد هر که بنیادش بد است

تربیت نا اهل را گردکان بر گنبد است

بله! نااهلان نمک نشناسی که روزگاری خود نقشی بسزا در نابودی فرهنگ و هویت ایرانی داشتند و با پراکندن القائات پوسیده مارکسیست لنینیستی جامعه ناآگاه، اما پرشور هم عصر خود را به بیراهه کشاندند، هنوز هم گستاخانه به تاریخ و فرهنگ ما می تازند و با بی شرمی به بزرگان میهن مان توهین می کنند.

حمید تقوایی، مشتی است نمونه خروار از جریانی ضدایرانی که زمانی حتی تا پای تجزیه و تکه پاره شدن ایران پیش رفت. جریانی که نه دلبستگی و اعتقادی به ایران و ایرانی داشت و نه خط قرمزی برای خیانت های خود قائل بود. جریانی که نه بر ملیت خود ارج می نهاد و نه کوچترین تعلق خاطری به سرزمین مادری خویش داشت. انترناسیونالیسم را مترادف فقدان هویت و وطن فروشی معنا می کرد و بر کتمان اصالت و هویت خویش اصرار می ورزید. اینان میراث خواران همان بی وطنان اند.

حمید تقوایی در طول صحبت های خود بارها به دروغ کوروش بزرگ را کشورگشایی جنایتکار معرفی می کرد که به برده داری اعتقاد داشته است! وی به قدری از تاریخ کشورش بی خبر است که نمی داند بزرگترین ویژگی مثبت شخصیت کوروش بزرگ که جهانیان را به تحسین او واداشته، همین لغو برده داری بوده است. کوروش پادشاهی بود که به گفته گزنفون مورخ بزرگ یونانی، در لحظات واپسین زندگانی اش به پسر خویش چنین می گوید: «فرزندم تا جایی که در عالم برده داری موجود است تو باید بجنگی!» کوروش بزرگ در لحظه مرگش چنین گفت؛ اما پس از 2600 سال بعد، نه توسط بیگانگان که توسط به ظاهر هم میهنانی خائن تر و خبیث تر از اجنبی این چنین مورد تهمت و دشنام قرار می گیرد.

تقوایی در سخنان خود کوروش بزرگ را با چنگیز مغول و محمود افغان مقایسه می کند: «من یک موقعی این را می گفتم! جانیان کشورهای دیگر قهرمانان ملی خودشان اند! مثال اش چنگیزخان. چنگیزخان مغول در کشور خودش پرستیده می شود، اما همه دنیا به او می گوید قاتل! وحشی! نادرشاه افشار یکی از پادشاهان کبیر ماست. بروید ببینید هندی ها راجع به او چه می گویند. نادرشاه افشار! و عکسش هم هست! محمود افغان برای افغانی ها لابد خیلی بزرگ است! ما با تف و لعنت از او صحبت می کنیم! عمر قهرمان اعراب است. ما در ایران عمرکُشون راه می اندازیم! ... کوروش بزرگ فقط این نیست که صرف نظر از اینکه ما ایرانی هستیم تاریخ را گشته ایم دیده ایم یک کوروشی هست خیلی خوب است! چرا نمی رویم بودا را برداریم...!!!»

این بخشی از پریشان گویی های جناب تقوایی است (مرا یاد هذیان گویی های خلخالی ملعون انداخت!) ایشان مدعی اند کوروش بزرگ نیز امپراتور جنایتکاری بوده است هم تراز چنگیز و محمود افغان، که در کشور خودش او را می پرستند اما بقیه کشورها قاتل می شمارندش! داستان کاملا برعکس است جناب تقوایی! کوروش بزرگمردی است که امروز همه انسان های آزادیخواه و بیدار در گوشه و کنار جهان به احترام از او یاد می کنند. کوروش بزرگمردی است که حتی پیروان ادیان مختلف برای او احترام قائل هستند. یهودیان کوروش را مسیح (نجات دهنده) خوانده اند و او را همان منجی قوم بنی اسراییل می دانند که در کتاب تورات از او یاد شده¹ و بسیاری از اسلام شناسان وی را ذوالقرنین که در قرآن از وی به نیکی نام برده شده است². ایرانیان او را پدر و یونانیان وی را سرور می خواندند و به چشم یک فرمانروای آرمانی بدو می نگریستند. منشور کوروش هخامنشی را به حق نخستین منشور حقوق بشر تاریخ می دانند، منشوری که در عصر خونریزی و برده داری آشور بانیپال ها³ و نبوکد نصر ها⁴، از آزادی و برابری انسان ها می گوید.

حمید تقوایی در ادامه فحاشی های خود می گوید: «اگر بخواهم نگاه کنم مگر آدم کم است در تاریخ؟ مگر ولتر چه اش است؟! مگر روبسپیر چه اش است؟! حالا مارکس را نمی گویم! می گویید مال کمونیست ها بوده! بزرگان انقلاب کبیر فرانسه یک انگشت کوچک شان به صدتای کوروش کبیر می ارزد!!!... یکی از سخنان میرابو به ده تا لوحه کوروش کبیر می ارزد!!!»

روبسپیر؟! میرابو؟!! جناب تقوایی آنقدر بی سواد و نادان تشریف دارند که نمی دانند روبسپیر همان کسی است که از او به بنیانگزار حکومت وحشت در فرانسه پس از انقلاب یاد می کنند. در زمان خود چنان جو ترور و وحشتی به راه انداخت که در جریان آن هزاران فرانسوی بیگناه با گیوتین سر بریده شدند!⁵

میرابو که بود؟ میرابو (ملقب به شیر انقلاب) از رهبران انقلاب فرانسه و از قضا طرفدار پروپا قرص نظام پادشاهی بود و در جریانات پس از انقلاب هم تلاش فراوانی برای استقرار یک پادشاهی پارلمانی - شبیه به آنچه در انگلیس وجود داشت - به خرج داد (این را از آن جهت گفتم که می دانم جناب تقوایی حتی بیوگرافی این فرد را بدرستی نمی داند. در غیر اینصورت اگر می دانست میرابو سلطنت طلب بوده هرگز این چنین از او تمجید نمی کرد!) اما میرابو هر کاره ای که بود، نه کمالاتی داشت و نه شخصیت آنچنان برجسته ای که حتی بخواهیم وی را با امثال قوام السلطنه و محمدعلی فروغی خودمان مقایسه کنیم، چه رسد به کوروش بزرگ!

جناب تقوایی لیدر حزب کمونیست کارگری ایران (لیدرش این باشد وای به حال بقیه شان!) با ایراد چنین سخنانی تنها ناآگاهی خود از تاریخ ایران و جهان را نشان می دهد. او حتی نمی تواند قلمرو پادشاهی کوروش بزرگ کجا بود و خودش به این موضوع اعتراف می کند: «ایرانیگری با کوروش کبیر به شما فروخته شده! هویت ملی تان برجسته شده! و هویت ملی یعنی ملت های دیگر!!! من نمی دانم کوروش کبیر کدام کشورها را فتح کرده، اما می گویند خیلی مهربان بود! ... من می خواهم بگویم کوروش کبیر را خیلی بزرگ کرده اید!!!»

در ادامه جناب تقوایی از خاطره بحث خود با یکی از مسلمانان دوم خردادی! یاد می کند: «یک موقعی یکی با من صحبت می کرد از این مسلمان های دوم خردادی! 7، 8 سال پیش. بحث مذهب شد. من گفتم مذهب ارثی است! زوری به آدم می رسد! او گفت نه من مذهبم را انتخاب کرده ام. گفتم مذهبت چیست؟ گفت شیعه اثنی اشعری! گفتم مذهب پدر و مادرت چیست؟ گفت شیعه اثنی اشعری! گفت من رفته ام انتخاب کرده ام. گفتم تو رفتی هزار تا مذهب را خواندی و باز رسیدی به مذهب پدر و مادرت؟! این مثل این است که 6 تا جفت شش بیاوری دیگر! احتمالش همان قدر است! بودیسم مثلا بهتر نبود؟!!...»

جناب تقوایی! شما که سرنوشت نکبت بار اسلاف هم اندیش تان را دیده اید و سقوط ایدئولوژی پوسیده کمونیسم به زباله دان تاریخ را به چشم خود نظاره کرده اید، اما هنوز هم از این میت متعفن چنین پرشور دفاع می کنید؟!! این مثل آن است که 10 تا جفت شش بیاوری!!! احتمالش همان قدر است!

همه این ها را گفتم. نه از آن بابت که ارزشی برای حرف های بی اساس چنین اشخاصی قائل باشم. کوروش بزرگ نامی است جهانی که هرگز با توهين هاي گستاخانه چند ایران ستیز خدشه ای به ساحت آن وارد نمی گردد. هیچ نگرانی از بابت آینده ایران هم ندارم. زیرا نیک می دانم که در فردای آزادی میهن عزیزمان، وطن فروشانی از قماش حمید تقوایی ها به اندازه جمعیت یک روستای کوچک در دورافتاده ترین نقطه ایران هم رأی نخواهند آورد و اساسا جایگاهی در معادلات سیاسی و فرهنگی میهن مان نخواهند داشت. اما باید درباره اندیشه آنان سخن گفت و از پنهان شدن آنها در پشت نقاب های رنگارنگ جلوگیری کرد. باید حرف هایشان را شنید تا مانند سی و یک سال پیش فریب مشتی شیاد و وطن فروش را نخورد.

انترناسیونالیسم برای همیشه مُرد! مردم ما دیگر اجازه نخواهند داد مشتی بی وطن دیگر به ایران بیایند و این بار بجای انترناسیونالیسم اسلامی، نوع مارکسیستی اش را به ما غالب کنند. بجای امت اسلامی ما را خلق بنامند و بجای غزه و لبنان، برای کوبا و کره شمالی روضه بخوانند. این اندیشه های پوسیده برای همیشه به تاریخ پیوسته است. ما نیاز به سیاستمردانی شجاع و میهن پرست داریم که به کشورشان عشق بورزند، بر فرهنگ و تاریخ شان ارج بگذارند، و منافع ملی مان را در اولویت قرار دهند. تنها از این راه است که می توانیم آینده آزاد و آبادی برای ایران مان متصور گردیم.

پاینده ایران

پانوشت

1- درکتاب مقدس یهود، نه تنها از کوروش بزرگ به نیکی یاد گردیده، بلکه نام «منجی» بر وی نهاده شده است. در باب 45 از کتاب اشعیای نبی در کتاب مقدس چنین میخوانیم: «خداوند به منجی خویش، کورش (گفت): دست راست او را گرفتم تا بحضور وی امتها را مغلوب سازم و کمرهای پادشاهان را بگشایم، تا درها را به حضور وی مفتوح نمایم و در دروازه ها دیگر بسته نشود. (خداوند) چنین میگوید: من پیش تو خواهم خرامید و جایهای ناهموار را هموار خواهم ساخت و درهای برنجین را شکسته ، پشت بندهای آهنین را خواهم برید و گنجهای ظلمت و خزائن مخفی را به تو خواهم بخشید، تا بدانی من یهوه (هستم) که ترا به نامت خوانده ام، و من خدای اسرائیل هستم». در باب 44 از کتاب اشعیای نبی، درباره کورش کبیر چنین میخوانیم: «خداوند درباره کورش میگوید: او شبان من است و تمامی مسرت مرا به اتمام خواهد رسانید»

2- با وجود آنکه درباره شخصیت ذوالقرنین که در کتاب های آسمانی یهودیان، مسیحیان و مسلمانان از آن سخن به میان آمده، اختلاف نظرهایی وجود دارد، اما با توجه به اسناد و مدارک تاریخی و تطبیق آن با آیه‌های قرآن، انجیل و تورات، عقیده اغلب صاحب نظران بر آن است که کوروش بزرگ موجه ترین دلایل را برای احراز این لقب دارا می باشد.

3- در کتیبه آشور بانیپال (۶۴۵ پ‌م.) پس از تصرف شهر شوش آمده است: «…من شوش، شهر بزرگ مقدس … را به خواست آشور و ایشتار فتح کردم … من زیگورات شوش را که با آجرهایی از سنگ لاجورد لعاب شده بود، شکستم … معابد عیلام را با خاک یکسان کردم و خـدایـان و الـهه‌هـایشان را به باد یغما دادم. سپاهیان من وارد بیشه‌های مقدسش شدند که هیچ بیگانه‌ای از کنارش نگذشته بود، آنرا دیدند و به آتش کشیدند. من در فاصله یک ماه و بیست و پنج روز راه، سـرزمـین شـوش را تبدیل به یک ویرانه و صحرای لم یزرع کردم … ندای انسانی و … فریادهای شـادی … به دست من از آنجا رخت بربست، خاک آنجا را به تـوبـره کشیدم و به ماران و عـقرب‌ها اجازه دادم آنجا را اشغال کنند.»

4- در کتیبه نبوکـد نصر (بخت النصر) دوم، پادشـاه بـابل (۵۶۵ پ‌م.) آمـده است: « …فرمان دادم که صد هزار چشم در آورند و صد هزار ساق پا را بشکنند. هزاران دختر و پسر جوان را در آتش سوزاندم و خـانـه‌ها را چنان ویران کردم که دیگر بانگ زنده‌ای از آنجا برنخیزد.»

5- با روی کار آمدن روبسپیر، اعدام ها دوباره آغاز شد. گروه بسياري از انقلابيون سابق در حالي که سرود انقلابي «مارسيز» را مي خواندند کشته شدند. اهانت به اشياي مقدس و حمله به کليساها اين آشوب را همراهي مي کرد. انقلابيون حتي تقويم را تغيير داده و تقويم جمهوري با ماه هاي متفاوتي را جايگزين آن کردند. فهرست اعداميان سرانجام به دانتون رسيد و او در هنگام رفتن به سوي گيوتين در مقابل خانه روبسپير فرياد زد:«تو هم به دنبال من خواهي آمد.» (تاریخ جامع فرانسه، دانیل ریور)

لينك ويدئوي سخنان اهانت آميز حميد تقوائي درباره كوروش بزرگ:

http://www.youtube.com/watch?v=5ThjZ-Vxuec

گله ای دوستانه از بر و بچه های پارازیت!

2010-10-02T06:14:00.000-07:00

به شخصه یکی از طرفداران برنامه پرطرفدار «پارازیت» هستم و همواره از خلاقیت کامبیز حسینی و سامان اربابی در تهیه چنین برنامه جذاب و پربیننده ای تمجید کرده ام.

اما در برنامه این هفته پارازیت که گمان می کنم بیست و سومین قسمت از سری جدیدش بود (جمعه 9 مهر) تصویری دیدم که بشدت مرا آزرده ساخت.

دوستان ما در لابلای خبرهای این هفته شان اشاره ای داشتند به تغییر سرود «ای ایران» به «ای اسلام» و از این تغییر مضحک و بی معنی انتقاد کردند. دست شان هم درد نکند! اما مشکل من با تصاویری بود که روی این خبر گذاشته بودند. زمانی که از سرود «ای اسلام» نام می بردند پرچم جمهوری اسلامی را نشان می دادند که انتخاب بجایی هم بود! اما زمانی که از «سرود ای ایران» یاد می کردند پرچمی خیالی نشان می دادند با سه رنگ سبز و سفید و قرمز که وسط اش به زبان انگلیسی نوشته بود: IRAN !

یعنی واقعا دوستان ما نمی توانستند به جای این کار، پرچم ملی شیر و خورشید را نشان دهند؟ چرا همه ما از نمایش این پرچم هراس داریم؟ مگر جز این است که پرچم شیر و خورشید پرچم ملی و تاریخی ایرانیان است با قریب به یک هزار سال قدمت؟ این پرچم نه ربطی به سلطنت دارد و نه مختص یک گروه سیاسی خاص است. این پرچم متعلق به مردم ایران است و امروز هم اغلب آزادیخواهان ایران زمین بر روی آن اتفاق نظر دارند.

زمانی که سرود زیبای «ای ایران» را می شنوم، در ذهن خویش نمی توانم به پرچمی جز «شیر و خورشید» بیندیشم . مطمئنم که بسیاری از دوستان با من هم عقیده اند.

به دوستان طناز و نکته سنج مان توصیه می کنیم از این پس در انتخاب تصاویرشان کمی بیشتر دقت کنند!

با سپاس پیشاپیش!

لینک ویدئویی برنامه پارازیت روز جمعه 9 مهر (قسمت 23):

http://www.facebook.com/video/video.php?v=481755390235&ref=mf

از زندان تا زندان: بار دیگر پدرم را به زندان رجایی شهر تحویل دادم

2010-09-29T02:29:00.000-07:00

کاوه شهریاری:

داستان از یک سال پیش شروع شد ، البته اگر نخواهم زیاد توضیح بدهم ! پس از همان یک سال پیش شروع می کنم بعد از آن انتخابات کذایی! پنجم مهرماه ۱۳۸۸ که نیروی انتظامی به خانه آمد و پدرم را برای اجرای حکم ۱۸ ماه زندان به جرم تبلیغ علیه نظام (مقدس ) جمهوری اسلامی و عضویت در حزب پان ایرانیست و همچنین مصاحبه با رسانه های بیگانه با خود به زندان رجایی شهر برد . این آغاز داستان بود . در تمام مدت این یکسال که با استرس و ناراحتی همراه بود همواره کوشش کردم که به دلیل بیماری قلبی و تنفسی پدر و همچنین پروستات که همه از عوارض کهولت سن است برایش مرخصی بگیریم. بعد از چند ماه دوندگی هر روزه این امر میسر شد.
از دوندگی ها و سختیهایش ، از راهروهای دادگاه و از تلخیهای ملاقاتهای کوتاه کابین با آن شیشه های کثیفش هیچ نمی گویم که خود داستانیست جدا، به هر روی ! زمانی که نیمی از دوره ی محکومیت پدر سپری شد طبق قانون تقاضای آزادی مشروط کردیم که البته با حکم عجیب قاضی مواجه شدیم به این مضمون که : با ۹ ماه آزای مشروط موافقت می شود به شرط ۳ سال تبعید به شهرستان دزفول.
این کاملا طبیعی بود که پدر تن به این حکم نا عادلانه ندهد و در نتیجه به زندان رجایی شهر باز گردد . پس روز از نو و روزی از نو!!؟
بار دیگر کوشش کردم که برایش مرخصی بگیرم و بار دیگر کوششهای به ثمر رسید ، پس پدر برای ۱۵ روز به مرخصی آمد اما اینبار داستان ما طور دیگری نوشته شد.
پدر ۱۶ شهریور ماه ساعت ۱۰ شب از زندان برای مرخصی بیرون آمد . و در روز ۱۸ مهرماه به همراه دوتن از دوستان و همرزمانش به سمت اصفهان حرکت کرد ،آخرین بار که با خانه تماس گرفت صد کیلومتری اصفهان بود و پس از آن دیگر هیچ ،بی خبری مطلق !!!!!! یکشنبه صبح با یکی از دوستان ( آرش کیخسروی ) به سمت اصفهان حرکت کردم به امید یافتن پدر ، همه جا را پرس و جو کردیم ، از اورژانس گرفته تا اطلاعات سپاه از اداره اماکن تا سرد……. اما هیچ خبری نیافتیم! حتی پرونده ای در اداره ی آگاهی اصفهان تشکیل دادیم مبنی بر مفقود شدن پدر و دوستان ! اما همه چیز بی نتیجه بود! آیا آدم ربایی رخ داده بود !؟
پس از ۲ روز بی خبری سر انجام دوشنبه شب پدر با خانه تماس می گیرد و اعلام می کند که در اصفهان بازداشت شده ، مدت تماس چیزی حدود ۱۵ ثانیه ……. خدا را شکر پس آدم ربایی نبوده و یا اگر هم بوده ، آدم ربایی از نوع سوم بوده است.
باری خدا را شکر کردیم که دزدان سرشان را نبریده اند در وسط جاده ، بعد از آن خبری از آنها داشتیم. تا اینکه یکی از دوستان یعنی حجت کلاشی (مسئول سازمان جوانان حزب پان ایرانیست ) را با قرار وثیقه آزاد کردند. بسیار خوشحال کننده بود از دو جهت اول اینکه دوباره حجت را در کنار خودمان می دیدم و دیگر اینکه نویدی بود برای آزادی پدر و مهندس سیدرضا کرمانی …..اما دیگر هیچ خبری نشد . تا اینکه تصمیم گرفتم شنبه ۳ شهریور دوباره به اصفهان بروم و جستجو را آغاز کنم.. شنبه شب رسیدم و یکشنبه صبح به دادسرای شاهین شهر مراجعه کردم جایی که برایشان پرونده تشکیل داده بودند.سرتان را درد نیاورم کاشف به عمل آمد که چند روزی است دستور آزادیشان صادر شده اما بر خلاف روند معمول به خانواده شان ابلاغ نگردیده!!! اگر نمی رفتم لابد هنوز بی خبر بودیم…….پس وارد مرحله ی جدیدی شدیم از کاغذ بازی. تهیه ی سند برای وثیقه گذاشتن .بسیار سخت بود ! دوستان زیادی در اصفهان و شاهین شهر بودند که حاضر شدند ملکشان را گرو بگذارند برای آزادی ! اما شور بختانه به لطف جمهوری اسلامی همه ی سندها در گرو بانک بود و بنابراین هیچ دردی را دوا نمی کرد.سر انجام سند تهیه شد ! کارهای اداری انجام شد و پس از حدود ۵ ساعت انتظار در زندان مرکزی اصفهان ( دستگرد ) حسین شهریاری و رضا کرمانی پس از ۱۷ روز بازداشت بی دلیل آزاد شدند . واقعا دوست داشتم همه ی شما آنجا بودید و می دیدید. پس صحنه ای را که دیدم بدون کم و کاست توصیف می کنم ( مسیری که زندانی باید طی کند برای رسیدن به در خروجی زندان اصفهان مسیری است حدود ۵۰۰ متر که سراشیبی است و ما ناظرین در انتهای آن هستیم : از دور پدر و مهندس کرمانی را دیدم . بابا مثل همیشه کت و شلوار به تن داشت و سرور کرمانی پیراهنی سفید با شلوار مشکی آنطور که من دیدمشان گویی که از میهمانی بازمی گردند.آنچنان می گفتند و می خندیدند که انگار آنجا زندان نیست (شاید به چشم آنها شانزه لیزه بود) به ناگاه با دیدن این صحنه تمام خستگی آن روزها از من گریخت.
خلاصه این که آزاد شدند ! از راه رسیده و نرسیده راهی تهرانشان کردیم البته با دنیایی از هراس که مبادا بار دیگر در راه ربوده شوند!!!!؟؟؟
راهی تهران شان کردیم به چند دلیل یکی اینکه ماندنشان در اصفهان خطر ناک به نظر می رسید .دیگر آنکه مدت مرخصی حسین شهریاری به پایان رسیده بود و باید خود را به زندان رجایی شهر معرفی می کرد.
پس آنها رفتند و من ماندگار اصفهان شدم تا صبح روز بعد باز هم به شاهین شهر بروم ( ۳۰ کیلومتری اصفهان ) تا شاید بتوانم موبایل ها ! ماشین شخصی مهندس کرمانی و کارتهای بانکی شان را باز پس بگیرم! که البته بهیوده بود.
بیش از این روده درازی نمی کنم !! روز سه شنبه ۶ شهریور ساعت ۶ صبح به کرج رسیدم و ساعت ۸ به دادگاه انقلاب رفتم برای پیگیری وضعیت پرونده پدر که شاید کمی انصاف و معرفت داشته باشند و مرخصی اش را تمدید کنند ! که البته نکردند . تا ساعت ۲ بعد از ظهر سرکارمان گذاشتند و در نهایت هیچ ….. و حسین شهریاری به زندان رجایی شهر باز گشت و من پدر را بعد از چندین ماه فقط به مدت ۲۰ دقیقه دیدم!! ۱۰ دقیقه در اصفهان هنگامی که از زندان آزاد شد و من تا ترمینال همراهی اش کردم و بار دیگر در کرج پس از پایان کارهای اداری بی نتیجه هنگامی که به زندان رجایی شهر تحویلش دادم.
نکته ای که باقی ماند این بود که این سه نفر را به جرم تبلیغ علیه نظام بازداشت کرده بو دند ! اما من نفهمیدم که به طور مثال حسین شهریاری در حالی که رانندگی می کرده در صد کیلومتری اصفهان با سرعت مجاز ۱۰۰ کیلومتر در ساعت و با این فرض که شیشه های خودرو هم بالا بوده اند چون کولر روشن بوده……. چگونه می توانسته علیه نظام تبلیغ کند؟؟؟؟؟؟؟فراموش نکنیم که ایشان تا دو روز قبل در زندان بوده اند.
شاید یک فیزیکدان بتواند به این سوال پاسخ دهد.
دیگر اینکه آدمای حسابی!! صبر می کردید دوستان ما به اصفهان برسند بلکه واقعا جرمی مرتکب بشن بعدا دستگیرشون می کردید ! نه مثل راه زنها وسط جاده.
من رو ببخشید که بسیار از هم گسیخته نوشتم ، شاید این نتیجه ی بیش از ۷۲ ساعت بی خوابی مطلق باشد.

دو پیشکسوت پان ایرانیست ،رضا کرمانی و حسین شهریاری آزاد شدند

2010-09-29T02:19:00.000-07:00

عصر روز یکشنبه مورخه ۴ مهر مهندس رضا کرمانی و حسین شهریاری با قرار وثیقه از زندان اصفهان آزاد شدند.

این دو پیشکسوت پان ایرانیست همراه با مسوول سازمان جوانان، حجت کلاشی در تاریخ ۱۸ شهریور در اتوبان اصفهان به طرز غیر معمولی بازداشت شده بودند.

رضا کرمانی با ۷۷ سال سن و حسین شهریاری با ۷۳ سال سن از پیشکسوتان پان ایرانیست هستند که جدای از این پرونده بازداشتشان، هر دو محکومیت های نیز دارند که در حال گذرانش می باشند .

سرور حسین شهریاری در حال سپری کردن دوران محکومیت خود در زندان رجایی شهر کرج بود که برای مرخصی پانزده روزه بیرون آمده بود و سرور رضا کرمانی نیز پرونده ای مفتوح در اهواز دارند که همچنان در دست بررسی است.

سازمان جوانان آزادی این دو پیشکسوت گرانمایه حزب پان ایرانیست را به همرزمان، خانواده و همه مبارزان راه آزادی شادباش می گوید و امیدوار است که شاهد آزادی تمامی زندانیان سیاسی باشیم.

بیانیه سازمان جوانان حزب پان ایرانیست به مناسبت آغاز سال تحصیلی جدید

2010-09-29T02:18:00.000-07:00

پاینده ایران

سازمان جوانان حزب پان ایرانیست آغاز سال تحصیلی جدید را به دانش آموزان و دانشجویان و آموزگاران گرامی و اهالی علم و ادب و جویندگان دانش شادباش می گوید.

امروز برای پیشرفت کشور عزیزمان ایران و جبران عقب ماندگیهای آن به نهضت علمی نیاز است تا بتواند با طرح مسائل درحوزه های مختلف وآموختن روشهای علمی، دریچه های شکوفایی و توسعه را به رویمان بگشاید.این عرصه، محل حقیقی جولان برای جویندگان دانش است و چنین کوششی وظفه ی ذاتی این قشر.امیدواریم دانش آموزان و دانشجویان ایرانی با شناخت این نیاز ملی و با حس موثر و مقدس وطن پرستی سالی پر بار برای آموختن و حرکت به سوی افق های دانش داشته باشند.ایران ما سرزمینی است که در طول تاریخ دانشمندانی بزرگ و با ارج و ارزش به جامعه بشری تقدیم کرده که خدماتی گرانسنگ از ناحیه آنان نصیب سرزمینمان گشته و اسباب خیر و برکت و آبادانی شده است .فروغ دانش در ایران علیرغم همه ی مصائب خاموش نشده و درخشش داشته ولو به اندازه شمعی در دل شب تاریک.اکنون میبایست به مانند گذشتگانمان جایگاه حقیقی خود را در این وادی مقدس بازجسته و بیابیم.

مدرسه و دانشگاه جدا از شان دانش،واجد وجه تعلیم و تربیت جهت زندگی جدید است.فلسفه ی این وجه،آموختن شیوه های نوین زندگی در دوران جدید می باشد.ادب دوران نوین حیات ملی ما آداب جدید می طلبد و فرزندان میهن بر آن پایه می بایست پرورش یابند تا قوای حیاتیمان بجنبد و دوباره جوانه زده و بپاخیزیم و شکوفا شویم. مدرسه و دانشگاه مکانی است که در آن این فهم از زندگی حاصل می شود .درآنجا می بایست بیاموزیم که فرزندان میهن مقدسمان ایران هستیم که آبادی و خوشبختی آن به کوششهای فرزندانش بستگی دارد واز این حیث که مسوولیت در قبال آن داریم حقوقی را واجدیم و به این اعتبار شهروندیم و باید منش شهروندی را به نیکی بیاموزیم و مشی کنیم .مدرسه و دانشگاه محیطی مناسب برای آموختن و آزمودن این شان است.امیدورایم دانش آموزان و دانشجویان و معلمین گرامی میهنمان در فعالیتهای صنفی و تقویت جامعه مدنی سالی توام با موفقیت و خیر و سلامتی داشته باشند.

پاینده ایران
سازمان جوانان حزب پان ایرانیست
اول مهر ۱۳۸۹ خورشیدی

پیامی به دولتمردان غربی: آیا وقت آن نرسیده که با ملت ایران سخن بگویید؟

2010-09-25T02:44:00.000-07:00

سخنان احمدی نژاد در مقر سازمان ملل متحد بسیار ناامید کننده بود؛ خصوصا برای کسانی که با وجود همه موانع، همچنان به بازگشت رژیم جمهوری اسلامی بر سر میز مذاکره و دستیابی به یک توافق ضمنی با جامعه جهانی خوشبین بودند. درست در شرایطی که دولت های غربی، بویژه ایالات متحده امریکا باز هم از دولت ایران دعوت کردند که به از سرگیری مذاکرات پاسخ مثبت دهد و حتی سخن از بهبود روابط با جمهوری اسلامی – در صورت تغییر رفتار آن رژیم – به میان آوردند، احمدی نژاد با سخنان شرورانه اش نشان داد که رژیم حاکم بر ایران اساسا به دنبال هیچ توافق و دوستی با جامعه جهانی نیست. زیرا ماهیت این رژیم با آشتی و دوستی بیگانه است. جمهوری اسلامی بقای خود را در جنجال آفرینی و بحران سازی می بیند.

سخنان احمدی نژاد پیام مهمی برای دولت های غربی داشت. دروغ های بی شرمانه او – از پرونده سکینه محمدی آشتیانی گرفته تا فاجعه 11 سپتامبر و از زندانیان سیاسی گرفته تا آزادی مطبوعات – همه و همه تنها نمایانگر یک حقیقت بود و آن اینکه جهان با رژیمی سر و کار دارد که برای رفتارهای نابخردانه خود هیچ حد و مرزی نمی شناسد. رژیمی که در طول یک سال اخیر بارها از اجرای تعهدات بین المللی خود سر باز زده و جامعه جهانی را به سخره گرفته است. از پرونده هسته ای که یک بار – آن هم بدلیل شرایط سیاسی داخل ایران و فشارهای شدیدی که رژیم متحمل گردیده بود – به سر میز مذاکره آمد و حتی از توافق با کشورهای غربی سخن گفت، اما پس از چندی به راحتی زیر قولش زد و توافق قبلی را نامعتبر شمرد؛ چندی بعد باز هم از مذاکره و توافق خبر داد، اما یک بار از شرایط تحویل اورانیوم غنی شده ایراد گرفت و بار دیگر از کشور ثالثی که قرار بود این غنی سازی در آنجا صورت گیرد. در اجلاس جهانی حقوق بشر سازمان ملل، آن طور بی شرمانه دروغ گفت و به جهانیان دهن کجی کرد. آزادی در ایران را نزدیک به 100 درصد خواند و از نقض حقوق بشر در امریکا و کانادا انتقاد کرد! کم نیست بی شرمی ها و دروغ پردازی های دولتمردان جمهوری اسلامی که در یک نوشتار که چه عرض کنم در صد نوشتار نیز نگنجد.

در این نوشتار هدف ما پرداختن به یاوه های نمایندگان دولت اسلامی نیست که دیگر دروغگویی و وقاحت این جماعت بر خواجه شیراز هم پوشیده نمانده است. هدف ما تنها یادآوری برخی از رفتارهای ناشایست این رژیم است که شوربختانه هیچ برخورد قاطعی را در جامعه بین الملل برنیانگیخت.

در طول یک سال و نیم اخیر و پس از شکل گیری جنبش آزادیخواهانه ملت ایران، دولت های غربی هیچ حرکت مؤثری در حمایت از این جنبش و برخورد با اَعمال غیرمسئولانه و سرکوبگرانه جمهوری اسلامی از خود نشان ندادند، به جز ابراز نگرانی های شفاهی و صدور بیانیه های بی اثر که اندک تأثیری در تنبه رژیم و تغییر رفتار آن نداشته است. اگر هم تشدید تحریم های اقتصادی بر رژیم جمهوری اسلامی تصویب و اِعمال گردید، نه بدلیل سرکوب ها و جنایات درون مرزهای ایران، که تنها بدلیل فعالیت های مشکوک هسته ای رژیم بود. همان طور که اگر امروز جمهوری اسلامی دست از خیره سری بر می داشت و شرایط غرب برای ادامه فعالیت های هسته ای اش را می پذیرفت، چه بسا همه این دولت ها چشم بر روی جنایات رژیم می بستند و از همان ابراز نگرانی های شفاهی هم امتناع می ورزیدند. شرایطی که آزادیخواهان ایران پیشتر – در دهه های 80 و 90 میلادی – نیز تجربه کردند و نتیجه آن ترور دهها فرزند آگاه و مبارز این آب و خاک بود. از بختیارها و فرخزادها و قاسملوها و... در خارج از مرزها تا فروهرها و مختاری ها و پوینده ها و... در داخل ایران که جملگی قربانی دو دهه ترور و وحشت رژیم اسلامی در سطح جهان و سکوت و انفعال دولت های غربی در برابر این توحش بی مانند گردیدند.

امروز روی سخن ما با دولتمردان غربی است. همه کسانی که هنوز هم در شعارهایشان بر حقوق بشر و آزادی بیان بیش از هر چیز ارج می نهند، اما گاه این ارزش های متعالی را قربانی بده و بستان های پشت پرده با دیکتاتورها و زورگویان عالم می سازند. روی سخن ما با دولتمردانی است که از ماجراجویی ها و فتنه انگیزی های رهبران جمهوری اسلامی به تنگ آمده اند و در پی راه حلی عملی برای حل این مسئله – برخورد مؤثر با رژیم اسلامی – هستند.

آقایان! خانم ها! آیا زمان آن فرا نرسیده که با ملت ایران سخن بگویید؟ آیا وقت آن نرسیده که برای یک بار هم که شده بجای دولتمردان دروغگوی جمهوری اسلامی، مردم آزادیخواه ایران را مخاطب خود قرار دهید؟ رژیم ایران در یک قدمی دستیابی به بمب اتمی است. در درون مرزهایش سرکوب و جنایت را به بالاترین حد ممکن رسانده است. اعدام، شکنجه، تجاوز، آدم ربایی،... راهکارهای قرون وسطایی این رژیم در مقابله با آزادیخواهان و دگراندیشان ایرانی است.

با این رژیم چه باید کرد؟ آیا باز هم باید با آغوش باز در انتظار بازگشت جمهوری اسلامی بر سر میز مذاکرات بود؟ یا یک بار برای همیشه درسی به رهبران این رژیم داد که عبرتی باشد برای هم قماشان دیکتاتورشان در کره شمالی و زیمبابوه و ونزوئلا و...؟

حرف ما این است: تحریم سیاسی به مراتب مؤثرتر از تحریم اقتصادی است. ما با هرگونه اقدام نظامی مخالفیم. ما از دولت های غربی انتظار کمک های مالی و نظامی نداریم. حداقل در شرایط فعلی تمرکز بر گزینه نظامی جز تقویت رژیم و توجیه رفتارهای نابخردانه اش سود دیگری ندارد. بهترین راه، تحریم سیاسی است. گزینه ای که تقریبا تمام گروههای مخالف جمهوری اسلامی – از جناح مخالف دولت در داخل ایران گرفته تا گروههای اپوزیسیون خارج از کشور – بر سر آن اجماع دارند. بارها از زبان فعالان سیاسی و مدنی ایران شنیده ایم که از لزوم تعریف محدودیت های سیاسی برای رژیم در عرصه بین المللی سخن گفته اند. شاهزاده رضا پهلوی بارها از دولت های غربی درخواست کرده تا به نشانه اعتراض به سیاست های سرکوبگرانه جمهوری اسلامی، سفیران و نمایندگان خود را از ایران فرا خوانند. خانم شیرین عبادی بارها از لزوم تعقیب قضایی نمایندگان جنایتکار رژیم در کشورهای اروپایی سخن گفته و بسیاری از فعالان حقوق بشر خواستار تشکیل دادگاهی صالحه برای رسیدگی به ابعاد سی و یک سال جنایت و سرکوب در ایران و محاکمه عاملان و آمران این جنایت ها گردیده اند.

بهترین راه همین است. نه از تحریم اقتصادی طرفی می توان بست و نه از حمله نظامی. گزینه اول نتیجه ای کوتاه مدت ندارد و چه بسا زمانی به بار نشیند که رژیم اسلامی به بمب اتم دست یافته باشد. گزینه دوم نیز جز افزایش تنش و آشوب در منطقه خاورمیانه – که در حال حاضر به قدر کافی آشوب زده و بی سامان هست – سود دیگری نخواهد داشت. بهترین راه، برخورد سیاسی با این رژیم بی قانون است. فشردن دست های آلوده به خون افتخاری ندارد. حصول توافق با رژیمی که به دروغگویی و بدقولی شهره گشته، تضمینی برای حفظ امنیت آینده جهان ایجاد نخواهد کرد.

این حرف ماست. این حرف ملت آزادیخواه ایران است. ملتی که با دست های خالی پنجه در پنجه گرگ ها افکنده است. این بار با ملت ایران سخن بگویید!

حجت کلاشی آزاد شد

2010-09-22T07:27:00.000-07:00

خوشبختانه باخبر شدیم دوشنبه شب حجت کلاشی مسئول سازمان جوانان حزب پان ایرانیست با قرار وثیقه از زندان مرکزی اصفهان آزاد شده است.

ایشان حدود ۱۰ روز پیش به همراه دو تن از پیشکسوتان حزب، مهندس رضا کرمانی و حسین شهریاری، در اتوبان اصفهان ربوده و راهی زندان شده بودند.

شوربختانه از دو عضو بازداشت شده دیگر هنوز اطلاعی جدیدی به جز یک تماس بسیار کوتاه مبنی بر حضورشان در اصفهان در دست نیست و علیرغم نگرانی های جدی پیرامون وضعیت جسمی آنان، همچنان در بازداشت نیروهای امنیتی هستند.

پیرمردهایی که استبداد را به زانو درآورده اند!

2010-09-22T07:24:00.000-07:00

سالهاست که آموخته ام بر تمام پیش فرض های ذهنی ام قلم قرمز بکشم و هر درسی را که پیشتر از روی اختیار یا اجبار در مدرسه و جامعه آموخته بودم، از نو بخوانم و بازشناسم. چرا که هر قدر پیش می روم بیشتر اطمینان می یابم که در تمام سالهای زندگانی ام، معلمان زیادی داشته ام که نخواسته اند یا نتوانسته اند به ما حقیقت را بگویند و راستی را بیاموزند. چه در سرزمینی که دروغگویانش حاکم اند و ناراستانش زمامدار، سخن گفتن از حقیقت و راستی خود جرمی است نابخشودنی؛ و کیست که از داغ و درفش این ظالمان ددمنش نهراسیده باشد؟

در جامعه ما که هنوز هم بسیاری از مردمانش تا آخر عمر تقیه پیشه می کنند و با واژه های فریبنده ای چون صبر و تقدیر و… سکوت خویش در برابر ظلم و ستم را توجیه می نمایند، از کودکی آموختیم که همیشه باید سر به زیر باشیم. همیشه باید در برابر حق کشی ها سکوت کنیم، زیرا سیاست خطرناک است و پدر و مادر نمی شناسد! اگر می خواهیم درس مان را بخوانیم و کاری دست و پا کنیم و لقمه نانی – به ذلت – بر سفره خالی خویش بنهیم، بهتر است چشم مان را روی خیلی از حقایق ببندیم و با همه کس بیگانه شویم.
یکی از درس های نامربوطی که در کودکی به ما آموختند و در ذهن ناآگاه ما فرو کردند، این بود که سالمندان در جامعه ما جایی ندارند. همین که سن ات از 60 و 70 گذر کرد و غبار روزگار طراوت جوانی از چهره ات برگرفت، باید در کنج خانه ات بنشینی و منتظر فرشته مرگ شوی. باید با خاطرات خوش گذشته سر کنی و در حسرت خطاهای گذشته آهی از اعماق جان برآوری که دیگر از ما گذشت، نوبت جوانهاست! بله، در جامعه ای که جوانان و میانسالانش به هزار ترفند و توجیه از بار مسئولیت و تعهد خویش شانه خالی می کنند و سرنوشت خود و جامعه شان را بدست حاکمان ظالم می سپارند و همیشه برای نجات خویش در انتظار نیروهای ماوراءالطبیعه و امدادهای غیبی اند، دیگر از کهنسالانش چه انتظاری می توان داشت؟

همه اینها بخشی از پیش فرض های ذهنی من بود که سالها با من ماند و آن بیت معروف که می گفت:

در جوانی به خود میگفتم شیر شیر است اگر چه پیر بود
چون به پیری رسیدم فهمیدم پیر پیر است اگر چه شیر بود

پیرها می فرمایند: «پیر پیر است اگرچه شیر بود»!

سالها گذشت تا دریابم که این حرف ها هم بخشی از پندارهای غلط من و هم نسلان من بوده است. بخشی از همان تلقین های مأیوس کننده و استدلال های بی اساس که سالها مغز ما را تسخیر کرده بود.
سالها پیش، روزی که برای نخستین بار به دفتر حزب پان ایرانیست در تهران رفتم، پیرمردهایی را دیدم که به من آموختند: «شیر شیر است اگر چه پیر بود».
پیرمردهایی که قلب شان مثل یک جوان بیست و چند ساله بود. از آرمان هایشان سخن می گفتند و از آینده ای که برای بهتر شدنش با تمام وجود تلاش می کردند. پیرمردهایی که همیشه به جوانترها انرژی و امید می دادند. پیرمردهایی که همیشه به ما یاد می دادند درست زیستن و انسان بودن سهل ترین کار جهان است. چقدر از آنان آموختم و چقدر آنان را دوست می داشتم.
مهندس رضا کرمانی و استاد حسین شهریاری را می گویم. پیرمردهایی که آرمانخواهی را از آنان یاد گرفتم و عشق به میهن را در مکتب آنان به گوش جان از بر کردم. پیرمردهایی که ثابت کردند در راه مبارزه سن و سال مهم نیست. آرمانی که بدان ایمان داری تو را جوان نگاه می دارد و به تو نیروی حرکت می بخشد.
یکی شان 77 سال دارد و دیگری 74 سال. با سرطان و بیماری قلبی و فشار خون و دیابت و… دست و پنجه نرم می کنند، اما لحظه ای از آرمان خود غافل نیستند. لحظه ای به خود نمی اندیشند و خویش را بر میهن شان برتری نمی دهند. در جمع آنان دیگر «من» بی معناست؛ سالهاست که «ما» شده اند. آنان بودند که به ما نیز «ما» شدن را آموختند.
امروز آنها در زندان اند؛ با مشکلات جسمی و فشارهای روحی. وظیفه ما چیست؟ آیا نباید شرم کنیم که آسوده نشسته ایم و پرپر شدن معلمان مان را نظاره می کنیم؟ نباید شرم کنیم که در تمام این سالها نتوانستیم گوشه ای از بار سنگین مبارزه را بر گرده های خویش بگیریم و خطرات و هزینه هایش را پذیرا باشیم تا امروز این دو بزرگمرد در زندان رنج نبرند؟
می دانم که شجاعت و فداکاری این دو بزرگمرد را حد و مرزی نیست. می دانم که مقاومت آنان، سالهاست که دژخیمان استبداد را مستأصل کرده و هیچ مزدوری را یارای در هم شکستن این سروقامتان نیست.
هنوز هم جمله سرور کرمانی در گوشم زنگ می زند: «نمی توانی از دریا بگذری، بی آنکه پایت تر شود!»

یک چیز را خوب می دانم. روزی به پیروزی خواهیم رسید که همه مان رضا کرمانی و حسین شهریاری شویم.
باید درس های مان را خوب از بر کنیم. درس مقاومت، درس عشق، درس شهامت، درس میهن پرستی،…
می دانم که دیر یا زود نوبت ما هم فرا خواهد رسید. باید مهیا شویم. باید از دریا بگذریم… باید از دریا بگذریم..

سرود آن که گفت نه!

2010-09-14T04:45:00.000-07:00

آنک حماسه!
«زهی عشق ، که گفت ما درد ابدی را اختیار کردیم و
رحمت و لطف را نصیب دیگران کردیم.هر روز ده هزار
درد پیاپی آن مهجور نوش می کند… زهی جوانمردی» (۱)

روزگار عجیبی است این روزها که استوانه حقوق بشر پس از سال ها به ایران آورده می شود، ولی فرزندان کورش نا پدید می شوند. خبر نا پدید شدن سه فعال سیاسی ملی شاید میان انبوهی از اخبار دردناک غیر طبیعی جلوه نکند.

و همین طور نیز هست. خون آن ها از خون هیچ کدام از سایر ایرانیان رنگین تر نیست ، ولی آنان را سودایی دیگر در سر می بود. سودایی از آن دست که مکافاتش را باید «امروز بینی و فردا بینی و پس فردا… » .( ۲)

حجت کلاشی جوانی بود که از دامنه های سبلان برای خدمت به ملت اش با عشقی سر شار از اشراق به تهران آمد تا بتواند در قلب تپینده ایران و شاهراه حادثه ها، سرنوشت غمگین کشور تنهایش را «نظاره» کند. ولی عشقی دیگر گونه از دست که می گفت:« گر از ترکستان تا بلاد روم خسی در پای کسی فرو برود، منم که رنج می‌کشم» (۳) و رنج بسیاری کس از هم وطنانش را چون صلیبی باژگونه تنها به دوش می گرفت و دردشان را به سینه می کشید. در راه جُلجُتا و سنگ لاخین ایران، بدون آن که به دنبال نامی باشد و شهرتی ، تنها در سکوت خود بسیار کارها کرد هم از دست که در گفتار ناید.

ماه های بسیار از جوانی اش را در خطه ای محروم از کشورش گذراند تا به زعم حریفانش دمی، طعم تلخ تبعید را بچشد. اما زهی خیال خام! که شکوه ای نکرد و آخی نگفت چه، می پنداشت: «اگر هشت بهشت را در کلبه ی ما گشایند و ولایت هر دو سرای به اقطاع به ما دهند ، هنوز بدان یک آه که سحر گاه بر یاد شوق او از جان ما بر آید ندهیم. بلکه یک نفس که به درد او بر آریم با ملک هژده هزار عالم برابر کنیم» و همان به اصطلاح تبعیدگاه را نیز یکسره از عطر مهر میهن لبریز کرد.

باری! بسیار از او «نه» شنیدند، بار ها آری خواستند ولی «نه» را تجربه کردند و تحقیر شدند.

مکتب سیاسی اش را برابر با عشق به میهن و منش فردی اش را عشق به جهان دانست. اندیشه های بسیار در سر می پروراند و خود جوینده ی بلایش در راه عشق بود (۵). در راه محبت به مردم، چه محنت ها که که نچشید ولی کسی نا امیدی اش را ندید و آهی از او نشنید. می توانست شاید با یک آری ِ به هنگام، بسیاری از غم ها را از خود به دور کند، اما نکرد و نمی کند.

یقین بدانید که امروز وقار حجت بازجویش را نیز به تعظیم وا می دارد. یقین بدانید که حریفان، در ضمیر خود، خود را بسیار کوچک تر از این مرد بزرگ می پندارند. بمانید و این بار شما نظاره کنید که چه حماسه ای خلق خواهد کرد تا کوه را نیز سر به تعظیم آورد، بمانید و به بینید که چگونه حلاج وار جنبشی در زندان خلیفه به پا خواهد کرد، جنبشی از آن دست که : «و از یک یک اندام او آواز می آمد که: انا الحق … روز دیگر گفتند که این فتنه بیش از آن خواهد بود پس اعضای او بسوختند، از خاکستر آواز انا الحق می آمد…در ماندند و به دجله انداختند بر سر آب همان اناالحق می گفت… .»

*عنوان سروده ای از علی میر فطروس
(۱): عین القضات همدانی
(۲): تذکره الاولیاء، عطار، حلاج
(۳): ابوالحسن خرقانی
(۴): عین القضات، تمهیدات
(۵): شبلی می گفت: «بار خدایا همه کس تو را از بهر لطف و راحت می جویند ، من از بهر بلا می جویم. باش تا جذبه من الجذبات الحق با تو کیمیاگری بکند. آنگاه بدانی که بلا چه باشد»… آرمانخواه را خدا و مسجد میهن است...

برگرفته از سایت سازمان جوانان حزب پان ایرانیست: http://www.paniranist.info/?p=694

اولین تماس تلفنی سه عضو بازداشت شده حزب پان ایرانیست

2010-09-14T04:25:00.000-07:00

سرانجام پس از سه روز بی خبری، روز گذشته یاران میهن پرست مان مهندس رضا کرمانی، حسین شهریاری و حجت کلاشی با خانواده های خود تماس گرفته و از بازداشت خود در اصفهان خبر دادند.

در این تماس تلفنی کوتاه مدت سرور حسین شهریاری با اعلام این مطلب که مهندس رضا کرمانی نیز همراه آنان می باشد ابراز داشتند که همگی در اصفهان بوده و توسط نیروهای امنیتی بازداشت شده اند.و ساعاتی بعد نیز مهندس کرمانی طی تماسی از بازداشت خود در اصفهان خبر داد.

همان طور که پیشتر در خبرها آمده بود، مهندس رضا کرمانی، حسین شهریاری و حجت کلاشی سه روز پیش در اطراف اصفهان به روشی غیر معمول ربوده شده و در این مدت خبری از سرنوشت آنان در دست نبود.

به امید آزادی همه زندانیان عقیدتی و سیاسی

پاینده ایران

آخرين خبرها پيرامون سرنوشت اعضاي مفقود شده حزب پان ايرانيست

2010-09-13T08:21:00.001-07:00

كاوه شهرياري :

یکشنبه 21 شهریورماه 1389 ، ساعت 1.24 بعدازظهر ، اصفهان

امروز در ادامه جستجو برای یافتن خبری از وضعیت پدرم و مهندس سیدرضا کرمانی و حجت کلاشی به اداره ی اطلاعان نیروی انتظامی و ستاد خبری وزارت اطلاعات ( اداره ی اطلاعات) و همچنین اداره ی اطلاعات سپاه شهر اصفهان مراجعه کردیم که پس از مدتی انتظار در هر کدام از مراکز فوق ، هریک به طور جداگانه اعلام کردند که هیچگونه دستگیری از طرف این ارگانها صورت نگرفته است . پس به ناچار به اداره ی آگاهی شهر اصفهان مراجعه نمودیم و برای تشکیل پرونده و اعلام مفقود شدن این افراد اقدام کردیم . در این مرحله من به عنوان شاکی پرونده مورد بازجوئی قرار گرفتم و به دلیل حساسیت پرونده در متن بازجویی اعلام کردم که هر سه تن از اعضای حزب پان ایرانیست می باشند که این مطلب حساسیت بازجو را بر انگیخت .در نهایت با کوشش ماموران آگاهی و پس از ساعاتی به ما اعلام شد که سرنخی از آخرین حضور سروران شهریاری ، کرمانی و کلاشی در شاهین شهر در 30 کیلومتری اصفهان پیدا شده است. اما به دلیل به پایان رسیدن ساعت اداری پیگیری موضوع به فردا موکول شد!!!!!!! و پیگیری های شخصی ما هم به هیچ نتیجه ای نرسید، این هم از عجایب روزگار میهن ماست که گویی جان هیچ سه نفری امروز در شاهین شهر در خطر نیست که با به پایان رسیدن ساعت اداری جستجو نیز متوقف می شود.

به هر روی به انتظار فردا نشسته ایم . فردا روز دیگریست...

اظهار بی اطلاعی نهادهای اطلاعاتی و امنیتی از وضعیت سه عضو ناپدید شده حزب پان ایرانیست

2010-09-13T08:11:00.000-07:00

در پی بی خبری از وضعیت سه عضو حزب پان ایرانیست سروران رضا کرمانی ،حسین شهریاری و حجت کلاشی که نزدیک به دو روز از ربوده شدنشان توسط افراد ناشناس می گذرد صبح امروز دوستان و خانواده آنان با مراجعه به اطلاعات نیروی انتظامی ، وزارت اطلاعات و اطلاعات سپاه خواستار رسیدگی به وضعیت این افراد شدند. اما متاسفانه تمام این نهادها و ارگان ها با اظهار بی اطلاعی از وضعیت این سه تن بیان داشتند که افراد و نیروهای این نهادها دست به این اقدام نزده و آنان از وضعیت این سه نفر بی اطلاع هستند و بیان داشتند که برای بررسی وضعیت می توانید به اداره آگاهی مراجعه نمایید.

سازمان جوانان حزب پان ایرانیست ضمن هشدار جدی نسبت به عواقب این رفتار غیر مسولانه خاطر نشان می سازد که مسولیت جان این سه تن بی شک بر عهده حاکمیت می باشد.

ناپدید شدن سه تن از اعضای حزب پان ایرانیست در حوالی اصفهان

2010-09-11T00:21:00.000-07:00

ساعاتی پیش باخبر شدیم سه تن از فعالان میهن پرست حزب پان ایرانیست که عازم سفری به اصفهان بودند در حوالی این شهر ناپدید شده اند.

سروران مهندس رضا کرمانی، حسین شهریاری و حجت کلاشی آخرین بار حدود ساعت ۱۸ روز جمعه ۱۹ شهریور تماس گرفتند و بیان داشتند که در حوالی اصفهان هستند و پس از آن تماس تلفن های همراه هر سه نفرخاموش شده و دیگر خبری از آنها در دست نیست.

در طول یک سال اخیر سروران رضا کرمانی و حسین شهریاری چند بار توسط مأموران حاکمیت فرقه ای بازداشت شده بودند و سرور حجت کلاشی نیز به تازگی چند ماهی است که از تبعید (شهرستان خاش) به تهران بازگشته بود.

شایان ذکر است سرور حسین شهریاری پنجشنبه شب از زندان رجایی شهر (گوهردشت) کرج به مرخصی آمده بود.

خبرهای تکمیلی متعاقبا ارسال خواهد شد.