۱۳۸۹ فروردین ۲۱, شنبه

نگاهی به زندگی سرور مهندس رضا کرمانی



سرور مهندس سید رضا کرمانی در تاریخ دوم اردیبهشت‌ماه 1313 خورشیدی از پدر و مادر یزدی در شهر قم به‌دنیا آمد.

ابتدا دو سال در مکتب‌خانه و سپس سه سال اول ابتدایی را در دبستان فرهنگ قم درس خواند. در سال 1324 به تهران آمده و تا ششم ابتدایی را در دبستان پسرانه‌ی نوبنیاد فیروز کوهی پسران (خیابان شیخ هادی تهران) به تحصیل پرداخت. در سال 1328 وارد دبیرستان ادیب تهران واقع در خیابان فردوسی کوچه‌ی نکیسا شد.

در سال 1329 که هنوز سال اول دبیرستان بود به اتفاق شش تن از هم‌کلاسی‌های خود حزبی به نام استقلال ایران بنیاد نهاد (در آن زمان حزب دیگری به‌نام استقلال از سوی عبدالقدیر آزاد به‌وجود آمده بود که این نوجوانان از آن بی‌خبر بودند).

در شهرستان قم هم دو تن از جوانان همسایه خود را به عضویت این حزب درآورد این حزب برای آن‌که اطلاعات بیش‌تری در مورد احزاب موجود به‌دست آورده و مرامنامه‌ای مفید و جامع تنظیم کند هر کدام از افراد خود را مأمور تحقیق و آگاهی از نقطه‌نظرهای احزاب موجود آن روز کرد.

حزب توده (جوانان دموکرات، هواداران صلح و...)، مجمع مسلمانان مجاهد، مکتب پان‌ایرانیسم، فداییان اسلام و بعدها حزب زحمتکشان ملت ایران از احزابی بودند که مورد بررسی قرار گرفتند.


مکتب پان‌ایرانیسم محل مأموریت رضا کرمانی انتخاب شد. پس از چند بار شرکت در جلسات مکتب، جریان وحدت مکتب پان‌ایرانیسم با حزب نبرد ایران و تشکیل حزب ملت ایران بر بنیاد پان‌ایرانیسم پیش آمد که تماس با این حزب ادامه یافت. سرور کرمانی در جلسات این حزب در پاساژ آشتیانی (میدان بهارستان) و جلسات آشنایی که دکتر عاملی‌تهرانی آن‌را اداره می‌کردند (آبان‌ماه 1330) شرکت و در اولین تظاهرات این حزب روز 21 آذرماه 1330 حضور یافتند.

در اواخر آذرماه 1330 یاران مکتب پان‌ایرانیسم از افراد حزب نبرد ایران جدا شده و حزب پان‌ایرانیست را بنیان نهادند و روزنامه‌ی ندای پان‌ایرانیسم ارگان حزب پان‌ایرانیست را از روز چهارم دی‌ماه به مدیریت حسن کامبخش منتشر کردند.

مهندس کرمانی در جلسه‌ای به افراد حزب استقلال ایران بیان کرد که آنچه ما می‌خواهیم بعدها بگوییم هم‌اکنون پان‌ایرانیست‌ها می‌گویند، بدین ترتیب سه نفر از افراد حزب به عضویت حزب پان‌ایرانیست درآمدند؛ یک نفر جذب فداییان اسلام شد و دیگران نیز یا به هیچ حزبی نپیوستند و یا یار گروهای ملی شدند. مهندس رضا کرمانی در اوایل سال 1331 به عضویت رسمی حزب پان‌ایرانیست در آمده و در تظاهرات روز سی‌ام تیرماه 1331 شرکت داشتند.





بعد از بیست و هشتم مردادماه 1332 در جلسه‌ی نیروی دانش‌آموزی و سپس نیروی دانشجویی بایندر به نیروداری سرور عباس روحبخش حاضر و برای سال ها شرکت منظم داشتند.مهندس کرمانی در سال 1334 به دانشگاه (دانشکده فنی تهران) راه یافتند.در انتشار نشریه‌های پلی‌کپی پندار و نسل جوان (چهار دوره) تا سال 1344 همکاری داشتند. ایشان از افراد شرکت کننده در کنگره‌های آموزشی سال 1335 و کنگره‌ی دوم حزب در سال 1339 بودند.

سرور مهندس کرمانی در سال‌های 1339 و 1340 دو بار همراه افراد جبهه‌ی ملی ایران در زندان‌های موقت شهربانی (بند عمومی) و زندان قزل قلعه‌ی تهران (انفرادی) و هر کدام به مدت حدود سه ماه زندانی بودند. در هر دوبار زندان، با شادروان داریوش فروهر و یک‌بار با همه‌ی رهبران و بازداشت شدگان جبهه‌ی ملی هم‌بند بودند.

سرور کرمانی در کنگره‌های سوم و چهارم و نیز تدوین برنامه‌های حکومتی حزب پان‌ایرانیست که به کنگره‌ی سوم تحویل شد شرکت فعال داشت و در کنگره ی دوم به عضویت علی‌البدل کمیته‌ی عالی رهبری حزب انتخاب شدند.

از سال 1341 که با دریافت مدرک فوق لیسانس از دانشکده‌ی فنی تهران در رشته‌ی استخراج نفت فارغ التحصیل شدند و به استخدام شرکت اکتشاف و تولید نفت ایران در مناطق نفت‌خیز جنوب درآمدند و در شهر گچساران به کار مشغول شدند.

ایشان از سال 1341 تا 1344 که روزنامه‌ی خاک و خون منتشر شد به‌صورت بسیار فعال تشکیلات حزب پان‌ایرانیست را به گونه‌ای پنهانی در شهر گچساران (دوگنبدان) پی‌ریزی کرده و به تدریج در سراسر کهکیلویه و بویراحمد سازمانی پر قدرت را به‌وجود آوردند.در سال 1346 به‌عنوان کاندیدای حزب پان‌ایرانیست در کهکیلویه و بویراحمد معرفی و با هم یاری و همکاری پان‌ایرانیست‌ها و اهالی منطقه‌ اکثریت قاطع آراء مردم گچساران را به خود اختصاص داده و پان‌ایرانیسم و حزب پان‌ایرانیست را به قلب‌ها و خانه‌های مردم و عشایر منطقه جای دادند.در سال 1347 که پان‌ایرانیست‌ها در انتخابات انجمن شهر خرمشهر پیروز شدند سرور مهندس کرمانی از سوی اعضاء انجمن شهر به سمت شهردار انتخاب و تا فروردین‌ماه 1349 و حادثه غم‌انگیز جدایی بحرین و درگیری حزب پان‌ایرانیست با حکومت آن‌زمان در این سمت ماندند که در این مدت کوتاه به‌عنوان شهردار نمونه‌ی استان خوزستان برگزیده و نیز به‌سبب کوشش و تلاش در زمان جاری شدن سیل در شهرهای خوزستان و خرمشهر و جلوگیری از صدمه به شهر مدال آبادانی و پیشرفت دریافت نموده بودند به شرکت نفت در اهواز باز گشتند.

از همان فروردین 1349 که سرور مهدی صفارپور مسئول حزب در استان خوزستان به شهر قزوین تبعید شدند، سرور کرمانی به‌عنوان مسئول شهر اهواز و سرپرست شهرهای استان خوزستان تا سال 1358 به کوشش ادامه دادند و به این ‌سبب مسافرت‌های بسیار حزبی به شهرهای مسجد سلیمان، شوشتر، دزفول، اندیمشک، رامهرمز، آبادان، خرمشهر، ایذه و گچساران و یاسوج و شیراز به عمل آوردند که ثمرات آن تا کنون باقی مانده است.

در زمان ایجاد حزب رستاخیز از سوی مسئولان خوزستانی و شهر اهواز به‌عنوان مسئول موقت انتخاب شد. و به تلاش در شهرهای آغاجاری و بهبان و شوشتر و خرمشهر و دیگر شهرهای خوزستان پرداختند.از طرف آقای هویدا نخست وزیر به سبب گزارش‌های متعدد ساواک مبنی بر نفوذ و تسلط پان‌ایرانیست‌ها در حزب رستاخیز، آقای دکتر منصور میرخانی- نماینده‌ی یشان- از تهران به جلسه‌ی مسئولان خوزستان آمدند و بر کناری مهندس کرمانی را از مسئولیت اعلام کردند.




مهندس کرمانی در جلسه مسئولان به آقای هویدا توسط نماینده‌ی ایشان پیام دادند که وقتی در تمام ایران با انتخاباتی که خودتان انجام داده‌اید فقط سه شهر به‌دست پان‌ایرانیست‌ها افتاده است (اهواز- خرمشهر- شوشتر) و شما آن‌را بر نمی‌تابید، صراحتاً اعلام می‌نمایم که این حزب، حزب نخواهد شد.در آخرین دوره انتخابات انجمن‌های شهر به‌عنوان تنها پان‌ایرانیست به عضویت انجمن شهر اهواز در آمدند که همیشه به‌عنوان یک مصلح و نقاد و کوشنده معرفی می‌شدند.در خرداد 1357 به‌عنوان اعتراض به دخالت‌های مأموران حکومتی در نتایج انتخابات و عدم پذیرش مردم، به اتفاق سه نفر دیگر در انجمن شهر اهواز استعفا و سبب انحلال انجمن شدند.

در سال 1358 باز نشسته و در سال 1359 به کرج نقل مکان کردند . از آن پس در کنار سروران مهدی صفارپور، ابراهیم میرانی و دیگر سروران مانند سروران جعفری، مهندس امینی، دکتر افسرپور و... به حفظ و نگهداری تشکیلات حزبی و ارتباط با دوستان پان‌ایرانیست در تهران و شهرستان‌ها همت گماشتند. این کوشش‌ها تا سال 1370 خورشیدی ادامه داشت.هنگام بازگشت سرور محسن پزشکپور از پاریس همراه چند تن از اعضاء خانواده‌ در فرودگاه مهرآباد حاضر و با تلاشی بسیار و سفر به استان‌های گیلان- خوزستان- اصفهان- قزوین- لرستان به همراه سرور پزشکپور در بازسازی حزب گام‌های ارزنده ای برداشت.

وی توانست با جمع‌آوری امضای عده‌ی زیادی از پان‌ایرانیست‌ها برای برگزاری کنگره‌ی هفتم حزب پس از 26 سال بسیاری از مشکلات رفع نماید.

در کنگره‌ی هفتم حزب پان‌ایرانیست با حضور 85 نفر با بالاترین رای به‌عضویت شورای عالی رهبری انتخاب و سپس به‌انفاق آرا به سمت دبیر مسئول حزب برگزیده شدند. بسیاری از واحدهای حزبی را در تهران و شهرستان‌ها دوباره ایجاد و با انتشار نشریه ماهنامه‌ی ضد استعمار (که بعدها به حاکمیت ملت تغییر نام داد) انسجام را در حزب برقرار نمود. در سال 1378 به‌سبب تلاش گسترده‌ی پان‌ایرانیست‌ها در هیجدهم تیرماه (حادثه‌ی کوی دانشگاه) به‌همراه دو تن دیگر از اندامان شورای عالی رهبری توسط مقامات امنیتی بازداشت و پس از چند ماه زندانی بودن در انفرادی توحید و بعد زندان اوین با وثیقه آزاد و بعد در دو دادگاه اولیه و تجدیدنظر به پنج سال حبس تعلیقی محکوم شدند.

همچنین در دوران دبیر مسئولی خود کنگره‌ی هشتم و نهم حزب را با حضور 240 نفر از اندامان واجد شرایط حزب برگزار نمودند. سرور کرمانی با انتشار 14 جزوه افزون بر جزوه‌هایی مانند تاریخچه‌ی کوتاه پان‌ایرانیسم و حزب پان‌ایرانیست- با پان‌ایرانیسم و حزب پان‌ایرانیست آشنا شویم- آهنگ‌های خون از زنده‌یاد دکتر عاملی‌تهرانی (آژیر) و...، تقریباً تمام نوشته‌ها و انتشارات گذشته از مکتب پان‌ایرانیسم تا زمان کنونی را که اکثراً نایاب و تعدای کمیاب بودند تجدید چاپ و در اختیار سروران و دوست‌داران پان‌ایرانیسم قرار دادند.



به‌سبب تجلیل از دکتر عاملی تهرانی و گردآوری آنچه درباره‌ی ایشان پس از شهادت‌شان انتشار یافته بود در سال 1383 مجددا توسط مقامات امنیتی شهرستان کرج، بازداشت و پس از نزدیک به یک ماه زندانی بودن در انفرادی زندان رجایی‌شهر کرج با وثیقه آزاد و سپس در دادگاه انقلاب کرج به سه و نیم سال حبس تعلیقی محکوم شدند.


سرور مهندس رضا کرمانی با وجود آن‌ که دوران عضویت خود در شورای عالی رهبری حزب را که برای سه سال انتخاب شده بودند سپری شده می‌دانند، به‌سبب پیش‌کسوتی و تعهد به انجام سوگند پان‌ایرانیستی هنوز به عضویت در شورای عالی رهبری حزب و نیز سخن‌گوی حزب پان‌ایرانیست ادامه می‌دهند.

برگرفته از: تریبون پان ایرانیست خوزستان


۱۳۸۹ فروردین ۱۶, دوشنبه

ابوالفضل عابدینی به ۱۱ سال حبس تعزیری محکوم شد. یکی از ننگین ترین احکام دادگاههای حاکمیت فرقه ای صادر گشت



ابوالفضل عابدینی از اعضای حزب پان ایرانیست و فعال حقوق بشر که برای چندمین بار روز ۱۱ اسفند با هجوم وحشیانه نیروهای امنیتی در منزل مسکونی اش با ضرب و شتم شدید بازداشت شده بود به ۱۱ سال حبس محکوم شد .
بر این اساس وی به اتهامات ارتباط با دول متخاصم (۵ سال)، عضویت در مجموعه فعالان حقوق بشر درایران (۵ سال) و تبلیغ علیه نظام از طریق مصاحبه با رسانه های بیگانه (۱ سال) و در مجموع به ۱۱ سال حبس تعزیری محکوم نمود.
به گزارش هرانا حکم زندان ابوالفضل عابدینی اواخر اسفندماه ۱۳۸۸ صادر شده و۹ فروردین ماه امسال به آقای دکتر محمد اولیایی فرد وکیل ایشان ابلاغ شد.این حکم مربوط به پرونده پیشین آقای عابدینی است که به بازداشت ایشان در تیرماه سال گذشته ۱۳۸۸ و آزادی با قید وثیقه ۳۰۰ میلیونی در آبان ماه همان سال منجر شد.
این حکم ننگین و ناعادلانه که بی شک در تاریخ قضاوت حاکمیت فرقه ای جاودانه خواهد شد سندی است بر بی عدالتی دستگاه قضاء حاکمیت فرقه ای.

پانزده سال پس از خیزش اسلامشهر - روایت یک شاهد عینی

پانزدهم فروردین سال 1374. دومین دوره ریاست جمهوری هاشمی رفسنجانی و سالهای پر از خفقان و خشم فروخورده؛ از مرگ مشکوک احمد خمینی بیش از دو هفته می گذرد و کرایه مینی بوس ها در اسلامشهر بیش از 30 درصد افزایش یافته است.

برای رفتن به دبیرستان سوار مینی بوس می شوم. راننده مینی بوس هنوز به میانه راه نرسیده از مسافران می خواهد تا از ماشین پیاده شوند. او می گوید مردم، جاده ساوه را بسته اند و اجازه تردد به هیچ ماشینی نمی دهند.

خبر برایم قابل هضم نیست. جاده ساوه، راه ترانزیت تهران با بسیاری از استانهای دیگر است. پیاده راهی دبیرستان خود می شوم. سر سه راهی اکبر آباد چند جوان با آتش زدن تعدادی لاستیک جاده را بسته اند و چند سرباز نیروی انتظامی تلاش می کنند، آنان را از کار خود منصرف کنند. با نا باوری به یاد صحنه های انقلاب که از تلویزیون پخش می شد می افتم. راهبندان شدیدی شده بود و تعدادی از مردم از راننده ها می خواهند به آنان بنزین بدهند، ماشین تعدادی از کسانی که از دادن بنزین به مردم خودداری می کنند، توسط مردم خشمگین واژگون و گاها به آتش کشیده می شود.

در عرض چند دقیقه تعداد مردم معترض به صدها و هزاران نفر می رسد. ناگهان خود را در میان صدها تن از مردمی می بینم که برای گرفتن بنزین به جایگاهای سوخت حمله ور می شوند. در عرض چند دقیقه پمپ بنزین می سوزد و مردم با انفجار هر جایگاه سوخت پمپ بنزین روی زمین می خوابند و باز دوباره بلند می شوند و برای بدست آوردن بنزین و ساختن کوکتل مولوتوف جلو می روند. چند نفری یکی از کارمندان پمپ بنزین را که در حال فرار بود می گیرند و از او می خواهند، منبع زیر زمینی بنزین را بروی آنها باز کند ولی او این کار را نمی کند. ساختمان پمپ بنزین لحظاتی بعد غرق در آتش می شود و من در مسیر دبیرستان به راه خود ادامه می دهم.

هیچ خبری از نیروی انتظامی، بسیج و سپاه نیست. در طول جاده ساوه مردم تقریبا تمام مراکز دولتی، نیروی انتظامی، بسیج و سپاه را تصرف و به آتش کشیده اند. عجیب است که شهر بیش از چهارصد هزار نفری اسلامشهر و اطراف آن به تصرف مردم در آمده است و خبری از نیروهای حکومتی و طرفداران آنان نیست.

نزدیک مهدیه جمعیتی بالغ بر ده هزار نفر دستها را به همدیگر گره کرده اند و شعارهای تند ضد حکومتی می دهند. مشابه این جمعیت در چند نقطه دیگر شهر نیز دیده می شود. همزمان تعدادی به خانه های اعضای شناخته شده بسیج، روحانیون محلی، نیروهای انتظامی حمله ور می شوند که این کار از سوی برخی با نکوهش همراه می شود. موتور سوارها در سرتاسر شهر فریاد می زنند که انقلاب شده و از مردم می خواهند تا از خانه ها بیرون بریزند.

تعداد زیادی از مردم نیز تلاش می کردند با وسایل نقلیه عمومی، خود را به تهران برسانند تا این اعتراضات را به کل تهران گسترش دهند که بعدها فهمیدم بسیاری که با اتوبوس قصد خارج شدن از اسلامشهر را داشتند، دستگیر شدند.

کمی جلوتر یک تویوتای سپاه که دوشکایی پشت آن قرار گرفته، در میان جمعیت گیر افتاده و برای اینکه به دست معترضین نیفتد، دور میدانی با سرعت می چرخد و تیرهای بی هدف شلیک می کند. تویوتا از میان مردم می گریزد. هلی کوپترهای مجهز به تیربار در آسمان دیده می شود که بعدها شنیدم یکی از اقوام همکلاسیم بوسیله آنها در اکبر آباد کشته شده است.

این نبرد و هرج و مرج خیابانی چند ساعته همچنان ادامه داشت و خورشید به غروب خود نزدیک می شد.

حوالی غروب، یگانهای ویژه سپاه و بسیج در حالی که مردم به شدت مقاومت می کردند، ابتدا جاده ساوه را باز می کنند و ساعاتی بعد تمام شهر را به تصرف خود در می آورند. کارکنان شهرداری در حال تمیز کردن شهر هستند و نیروهای بسیج و سپاه، شهر را قرق کرده اند و با شناسایی و رفتن به در خانه های کسانی که احتمالا در اعتراضات شرکت کرده اند، چندین هزار نفر را در حالی که به شدت ضرب و شتم می کردند، دستگیر کردند و با خود بردند. شب تلخ و غم انگیزی بود!

کاوه شیرزاد - روزآنلاین

۱۳۸۹ فروردین ۱۰, سه‌شنبه

شاهزاده سبز ایران



باران بهاری شرکت‌کنندگان در کنفرانس جامعه بین‌المللی حقوق‌بشر در شهر بُن آلمان را مجبور کرده بود که در کنار هم بمانند و با تمامی اختلاف نظرهایشان به تحمل همدیگر تن در دهند. سبزها با شال و پیراهن سبز خود سالن ورودی کنفرانس را پوشانده بودند. مشروطه‌خواهان میانجی‌گر سلطنت‌طلبان افراطی و جوانان جُنبش سبز شده بودند و به وظیفه سنگین خود واقف گشته بودند.
تمامی جوانان با برگ‌های پر از پرسش آمده بودند و در ساعات انتظار مدام برگه‌ها را دوباره‌خوانی می‌کردند و پرسش‌هایشان را تکمیل‌تر می‌کردند. فرصتی برایم پیش آمده بود تا با یکایکشان گفتگوی داشته باشم. انتظارتشان، همانند انتقاداتشان آنچنان روشن و شفاف بود که جای تردیدی از مصمم بودنشان برای آزادی کشور نمی‌گذاشت.
صحبت از همکاری‌های کمیته‌های شهری جُنبش سبز در کشور آلمان بر سر زبان‌ها بود. از نشست شهر دوسلدوف تا جبهه‌گیری‌ها چند ماه گذشته چپگرایان جمهوری‌خواه و خط دادن‌هایشان که مطابق سلیقه خوانان نبوده و نیست تا دستورهای عدم شرکت در این کنفرانس ار طرف طرفداران اصلاح‌طلب جمهوری اسلامی زبان به زبان در گوشه و کنار سالن ورودی کنفرانس به گوش می‌رسید.
به سالن که وارد شدم برای اولین بار خود را پا به سن گذاشته احساس کردم، چگونه می‌توان در کنار جوانان پر شور و نسل جوان ایران بود و با سی و یک سال تجربه جمهوری اسلامی خود را جوان احساس کرد؟ ولی آسوده خاطرتر از همیشه بودم، دیگر خود را تنها حس نمی‌کردم. حضور جوانان نور امید من به آینده ایران شده بود.



شاهزاده رضا پهلوی با سخنانش جلسه را آغار کرد، در چهره‌های جوانان شوق شنوایی دیده می‌شد به قسمت سوال و جواب که رسیدیم برگ‌های سوالات جوانان بصورت کاغذ پاره‌ای در آمده بود. یکی ار جوانان شهر کُلن با لحنی صمیمانه به شاهزاده گفت « آقای رضا پهلوی شما در صحبت‌های خود به تمامی سوالات ما پاسخ دادی ولی این را باید بگویم که خیلی با حال هستی» شاهزاده هم در پاسخ خود گفت «کجاشو دیدی» با این دو جمله کوتاه جو جدی جلسه آنچنان صمیمانه شد که گفتگو‌ها به در دل‌ها تبدیل گردید. دو ساعتی از این گفتگو نگذشته بود که خبر دادند وقت زیادی نخواهیم داشت. هم همه‌ای شروع شد. سوالات کوتاه‌تر و پاسخ‌ها هم کوتاه‌تر شدند. انگار که کسی نمی‌خواست جلسه را به پایان برساند. جوانان تازه با چهره شاهزاده آشنا شده بودند و او را یکی از خودشان می‌شمُردند. صورت‌های پر امید و خوشحال شده جوانانی که در ده ماه گذشته زندگی‌شان را به جُنبش سبز هدیه داده‌اند، رغبتی به ترک سالن را نشان نمی‌داند. کار به آنجا رسید که مسئولین کنفرانس مجبور شدند علیرغم خواست شاهزاده و جوانان نشست را خاتمه دهند. حتی سر دفتر شاهزاده آقای اویسی که در تمام مدت با متانت تمام در گوشه‌ای نشسته بود و با تمام جدیتی که همیشه دارد، صورتی خندان شده‌ای را ارایه می‌کرد....



از سالن کنفرانس که بیرون آمدیم باران بهاری هم به اتمام رسیده بود در بیرون جوانان را می‌دیم که ابراز رضایت می‌کردند و به گفتگویی‌ها خود ادامه می‌دادند. با سرعتی که فقط از جوانان می‌توان انتظار داشت به سراغ تک تکشان رفتم و نظرشان را از محتوای نشست جویا شدم. همه و همه شاهزاده را تازه دریافته بودند. گفتگو با شاهزاده برای این جوانان پر‌بار‌ترین نشست ده ماه گذشته با اپوزیسیون حمهوری اسلامی رقم زده می‌شد. هیچ سخنرانی نتوانسته بود در این ده ماه گذشته حرف دل این نسل جوان را درک کند و یا حداقل با زبان ساده فارسی با جوانان جُنبش سبز همصدا شود.
این خوانان مانند قاصدک‌های سبز به شهرهای محل سکونشان باز خواهند گشت و پیام خود را که شاهزاده به آن صحت گذاشته بود برای کمیته‌های همبستگی ایرانیان در کشور آلمان را خواهند بُرد.
محتوای این نشست را از جوانان شرکت کننده جویا شوید. آنان بهتر می‌توانند بیان کننده محتوای این نشست باشند تا من مشروطه‌خواه سبز شده.
پیام در سه نکته کوتاه خلاصه می شود. آزادی، تمامیت ارضی کشور و رعایت حقوق بشر برای تمامی شهروندان ایران.
۰۸ فروردین ۱۳۸۹
بهمن زاهدی

رنجنامه مادر ابوالفضل عابدینی



آن شب ابوالفضل در آغوشم
غنوده بود
آن شب ابوالفضل به دامانم پناه آورده بود.
ومن دلشاد بودم که می توانم تا سپیده ی صبح به چهره ی رنج کشیده اش خیره شوم تا گوشه ای از شکوه های نگفته اش را بخوانم.تا زخم های شلاق وتازیانه ی نابکاران را که از من می پوشاند تیمار کنم. می خواستم تا صبح به سینه ی سوزانم بفشارمش تا جبران شبهای فراقمان گردد
ناگاه در سکوت شب گرفتار شبیخون شدیم ،راهزنان وحشیانه به آشیانه مان حمله ور شدند.حاضر بودم همه ی ثروت نیاندوخته ام را پیشکش کنم تا خلوت مادر وفرزندی مان را برهم نریزند. تا دوباره بال وپر مرغ خوش خوانم را نسوزانند، تا روشنای خانه ام را ظلمتکده نسازند. تا خواب خوش فرزندم را نیاشوبند واز بستر آرام به حبسش نکشانند .تا باز مدهوش عطر نافه مشکین آهوی رمیده ام نگردم تا باز گل رویش را در رخت زندان پژمرده نیابم.
همه تن سپر شدم، سپری پیر وناتوان در برابر سپاهی یاغی که برای به چنگ آوردن جگر گوشه ام تا بن دندان مسلح آمده بودند. در برابر یورش یک لشکر که هر چه سر راهشان بود درهم کوبیدند تا به جان جانانم دست یابند ، دستان لرزانم را حصار تنش کردم. خودم را پیش انداختم تا مرا جای او ببرند .زندان جای دلبند من نیست. زندان روزگار جوانی جوانکم را ربود.
گفتم از گیس سپیدم شرم مکن. مرا جای او دربند کن ، بگذار پسرکم دمی بیاساید.شرم نکرد،بر جان رنجورم تاخت.
کدام مادری است که واهمه کند از آنکه رنج پسر به جان خَرَد؟
صیاد شرم نکرد ،دام گستراند،پر پرواز کبوتر بچه ام را چید و در قفس افکندش .
ابوالفضل عابدینی قربانی تمام قد عشق به ایران است . در زمانه ای که تنها وتنها به جرم وطن پرستی ، جوانیِ جوانان وطن در سلول های تنگ و تاریک انفرادی ، به سرگردانی و انتقال از این زندان به آن بازداشتگاه ، از دادگاه انقلاب به دادستانی ، تحت انواع فشارها و شکنجه ها ، توهین ها و تهدیدها ، با اعمال محرومیت های مختلف ، احضارها و بازجویی های طولانی و مکرر سپری می گردد .
این منم ، مادر ابوالفضل عابدینی که انسانیت را به او آموختم و زندگی با شرافت را پیش از هر چیز از اوخواستم . آموزه های کودکی او وجودش را از عشق به همنوع مالامال کرد تا بدان جا که امروز دلیرانه برای دفاع از حقوق پایمال گشته کارگان وطنش ، معلمان سرزمینش و رانندگان شرکت واحد پیش قدم شود .
ابوالفضل عابدینی از خطه ی خوزستان و از دامان ایل بختیاری برخاسته ، از همین روست که ظلم و بیداد را تاب نمی آورد و در برابر اهریمن بی عدالتی خروشی جاودانه سر داده ، دلسوزی برای مام وطن و تلاش پیگیر برای سربلندی ایران از اوان نوجوانی در وجودش نهادینه گشته و تا به امروز که سربازی راستین برای آزادی ایران به شمار می آید .
سالهاست که فعالیت های میهن پرستانه ی ابوالفضل عابدینی خاری است در چشم تجزیه طلبان خوزستان .
برای جوان
۲۸ ساله ای که شیفته ی تاریخ و فرهنگ پربار ایران است ، که اتحاد کرد و ترک و بلوچ و بختیاری و ترکمن را فرا راه خویش قرار داده ، برای قلب پر مهری که به عشق ایران می تپد ، برای سر پر شوری که سودایی جز مالکیت قطعی ایران بر جزایر تنب کوچک و بزرگ و ابوموسا ندارد ، برای جوانی چنین معتقد که در جو فشار و خفقان کنونی ، ماندن و ساختن ملک ایران را به رفتن و آسودن به بهای همه ی سختی ها به جان خریده ، برای جوان غیرتمندی که گشاده دستی در واگذاری سهم ایران در دریای مازندران را به هیچ روی بر نمی تابد ، برای مبارزی که زبان گویای دردها و رنج های کارگران این سرزمین است ، زندان جایگاه مناسبی نیست.

ماکان و مصلحت انديشان ابدی - شکوه میرزادگی



سفر ناگهانی کاسپيبن ماکان ـ که نامش همزمان با مرگ ندا آقا سلطان بر سر زبان ها افتاد و محبوب همه شد ـ به اسراييل گفت و گوهای گسترده ای را براه انداخته است. اين سر و صداها ابتدا از سوی چند تنی از بخش اصلاح طلبی مذهبی جنبش سبز برخاست، و سپس از سوی بخش های مختلف مردم، چه در بخش های ديگر جنبش سبز و چه بيرون از آن، واکنش های تندی را برانگيخت.

تا آنجا که من نظرات گوناگون را خوانده ام، بيشتر انتقادات از يکسو متوجه خانم مسيح علي نژاد بوده اند که نويسنده ی مطلبی با عنوان «ماکان نامزد ندا نبود» و، از سوی ديگر، متوجه آقای نبوی بوده بخاطر نوشتن مطلبی با عنوان «سفر کاسپين ماکان ربطی به سبزها ندارد».

مطلب خانم علی نژاد با اين استدلال همراه است که ماکان با رفتنش به اسراييل ندا را دوباره شهيد کرده است و با طرح اين پرسش که «چرا به ندا آقاسلطان هر روز دارند گلوله شليک می کنند؟» دست به«افشاگری بزرگی» زده و اعلام کرد که ماکان نامزد ندا نبوده است. و چنين به نظر می آيد که، پس از پايان مقاله، خيال خانم علی نژاد راحت شده است از اين بابت که، پس، رفتن ماکان به اسراییل لطمه ای به ندا نمی زند (يا او در اين راستا دوباره شهيد نمی شود)؛ و جنبش سبز، که ندا را سمبل خود می داند، به خطر نمی افتد و اين جنبش، که متعلق به اصلاح طلب های مذهبی است، در امن و امان خواهد بود.

اما بيست و چهار ساعت پس از چنين «دوخت و دوزی»، و در پی گفتگوی مادر و خواهر ندا با تلويزيون بی بی سی، مبنی بر اينکه «ماکان نامزد ندا و تا آخر با او بوده است»، خانم علی نژاد ظهوری مجدد داشته و اين بار، نه با زبان يک «مدعی ندا و جنبش سبز»، بلکه در هیئت يک پوزش خواه نيش زن، با زبان دو پهلوی زشتی به مادر و خواهر ندا و همه ی کسانی که از ترس جمهوری اسلامی، که رابطه بدون نامزدی و ازدواج را حرام می داند، ماکان را نامزد ندا خوانده اند، اهانت می کند.

ايشان گويي فراموش کرده اند که اگر مادر و خواهر ندا می خواستند از حرام و حلال جمهوری اسلامی بترسند به جای تأييد رابطه و نامزدی ندا به راحتی می توانستند بگويند اين دو صیغه بوده اند. براستی که اتهام «ترس» زدن به افرادی که حتی نخواسته اند خودشان را در حد «حلال» ديدن های همان حکومتی پايين بياورند که با انبوه صيغه خانه های کوچک و بزرگش اولين حکومت جهان است که تن فروشی دولتی را حتی تشويق می کند، عملی کاملاً زشت و دور از اخلاق است.

آقای نبوی اما در اين مورد با زبانی پخته تر به دلسوزی با جنبش سبز برآمده و رفتن ماکان به اسراییل را رفتاری شخصی دانسته و تاکيد کرده که نه ماکان، و نه هيچ کس ديگر، نمايندگی جنبش سبز را ندارد.

به اين ترتيب، تا آنجا که من خوانده ام، برخورد اغلب نویسندگان با ماجرای سفر ماکان در اطراف چند نکته بوده است: نيک و بد ِ رفتن به اسراييل، نماينده نبودن ماکان از جانب جنبش سبز و مردم ايران، نامزد بودن يا نبودن ماکان و ندا، و اين که کسی را حق پرداختن به مسايل شخصی ديگران و يا رابطه ی زن و مردی را حلال و حرام کند نيست. و يا «حذف ماکان به دليل تمام شدن تاريخ مصرف» از سوی اصلاح طلب ها. من نيز می خواهم در اين جا به دو نکته از ديد خودم بپردازم: نکته ی نخست به همين نمايندگی از جانب جنبش سبز مربوط می شود و ديگری به مصلحت انديشی ابدی اصلاح طلبان مذهبی.

من فکر می کنم که نه تنها آقای ماکان نمی تواند خودش را نماينده جنبش سبز بداند (که تا آنجايي که من از ايشان خوانده و شنيده ام ـ و از جمله در گفتگويش با بی بی سی در پی سفرش به اسرائيل ـ هيچگاه خود را نماينده ی جنبش سبز نخوانده) بلکه هيچ کس ديگری هم، چه در داخل و چه خارج از ايران، نمی تواند ادعا کند که نماينده ی جنبش سبز است. چرا که جنبش سبز، در حال حاضر و پس از نه ماه فراز و نشيب، اکنون جنبشی است متشکل از بخش های مختلف، از مذهبی ترين موافقان حفظ جمهوری اسلامی و مذهبی های مخالف ماندگاری اين حکومت گرفته تا چپ ها و راست ها و يا سکولارهايي که معتقد به جدايي حکومت از مذهب هستند. چنين جنبشی، با داشتن اين همه تفاوت در نگاه و عمل، بدون يک انتخابات آزاد، يا رفراندوم نمی تواند يک نماينده ی واحد داشته باشد؛ هر چند که بخشی از آن نماينده ی خود را (که آقای موسوی باشند)، اغلب بصورت شفاهی، انتخاب کرده باشند. تازه، می توان پرسيد که آقای موسوی چگونه می تواند حتی نماينده ی همين بخش باشد وقتی که خود معتقد است و اعلام می کند که جنبش سبز از ايشان رد شده است.

در عين حال، اگرچه آقای ماکان نمی توانند نماينده ی جنبش سبز باشند اما اگر بخواهد می تواند مثل يکی از ميليون ها فرد ايرانی خود را بعنوان يکی از افراد جنبش سبز بشناساند، همانگونه که می تواند خود را نامزد ندا معرفی کند. چرا که در هر دوی اين گفته ها هم حق وجود دارد و هم واقعيت. نه مصلحتی در کار است و نه دروغی. و هيچ کس هم نمی تواند اين عناوين را از او بگيرد.

نکته ی دوم که به نظر من بسيار مهم است روحيه ی «مصلحت انديشانه» ی بخشی از اصلاح طلب های مذهبی است که خود را دهان و قلم جنبش سبز می شناساند و خانم علی نژاد در ماجرای سفر ماکان شاخص ترين آنها بوده است. منظورم همان نوع مصلحت انديشی است که شباهت زيادی با نوع مصلحت انديشی نظام حاکم بر ايران دارد. خانم علی نژاد، در نخستين مطلبی که در مورد سفر ماکان نوشت اظهار داشت که: «درست در روزهایی که فیلم ندا توسط دوست انگلیسی ام کارگردانی می شد و من می باید ایمیلی که از خواهر ندا رسیده بود را برایش می خواندم، وسوسه شده بودم که متن آن ایمیل را منتشر کنم، نگران بودم که مبادا دل ماکان برنجد اما این روزها که ماکان دارد، علاوه بر رنجاندن دل خانواده ندا، دل یک ملت را هم می لرزاند به گمانم اخلاقی تر آن است که ایمیل خواهر ندا را یاد آوری کنم...»

تا اينجا معلوم می شود که «دروغ گفتن ماکان در مورد ماهيت رابطه اش با ندا، و سوءاستفاده از نام او در سفرهايش به ديگر نقاط دنيا و تجليل و تکريم شدن از جانب ايرانيان» تا وقتی به اسراييل نرفته بود برای خانم علی نژاد قابل پوشاندن بوده است و ايشان برای نرنجاندن دل او از افشای «واقعيتی که بر ايشان آشکار بوده» خودداری کرده اند. اما تنها وقتی که ماکان به اسراييل می رود و «دل يک ملت می لرزد!» خانم علی نژاد ياد« اخلاق» می افتد و دست به افشاگری می زند. اين داستان ـ تا همين جايش ـ چه به ما می گويد؟:

اينکه خانم علی نژاد هم، مثل همه ی علاقمندان حفظ حکومت مذهبی اهل خودی و غير خودی کردن است، و هر کس که مسلمان باشد و با مسلمانان اصلاح طلب همراه جزو ملت ايران است، قابل دلسوزی است، دروغش را می شود نديده گرفت يا پنهان کرد و، به قول اهل مذهب دست به «تقيه» زد. اما اگر اين «دروغگو» دست از پا خطا کند و با غير مسلمان بنشنيد ديگر از «ملت» نيست، از حلقه ی «خودی ها» بيرون است و هيچ حقی ندارد و، در نتيجه، نه تنها می شود دروغ او را افشا کرد بلکه می توان ده تا دروغ هم از قولش گفت و ده تا تهمت ديگر هم به او زد.

کما اين که در اين ميان يکی از وبلاگ های اصلاح طلب مطلبی قديمی را از نشريه ی ميزان به گردش مجدد انداخته که نشان می دهد ماکان، پس از خلاص شدن از زندانی دو ماهه، از دولت و مقامات زندان بابت خوش رفتاری با خودش تشکر کرده است و لذا می توان نتيجه گرفت که کل داستان آمدن او به خارج کشور و اکنون سفرش به اسرائيل توطئه ی دولتيان برای خراب کردن جنبش سبز است!

اين رفتار می تواند برای خيلی از طرفدارن اصلاح طلب ها هشداری باشد بر اينکه «حواست باشد! همين حالا که بی خيال نشسته ای و با فلان آقا و بهمان خانم ـ که از محبوب ترين ها هستند و ما برايشان سر و دست می شکنيم و از نماينده ما بودنشان سرفرازيم ـ صحبت می کنی ممکن است اين شخص نه تنها «يک دروغگوی سوءاستفاده کن» مثل ماکان باشد بلکه می تواند يک قاتل باشد، می تواند جاسوس باشد، خائن و وطن فروش باشد، هر آن چه که تصورش را بکنی باشد که پرونده اش زير بغل ما است اما فعلا مصلحت نيست که از پرده برون افتد راز. ولی هر گاه که طرف کاری کرد که ما مصلحت انديشان را خوش نيامد پرونده اش را به تدريج يا ناگهانی افشا می کنيم و، در کنار آن، هر آن چه را هم که بخواهیم به او می چسبانيم. و حتما هيچ کدام از اين رفتارهای غیرانسانی از نظر امثال خانم علي نژاد جنايت و خيانت به مردم به حساب نمی آيد چون به دست اصلاح طلب ها انجام می شود.

درست بر همين اساس است که روسری مصلحتی هم می شود سر کرد، نماز مصلحتی هم می شود خواند، ازدواج مصلحتی هم می شود داشت، دروغ مصلحتی سياسی هم می توان گفت و هر آن کاری که لازم آيد و «مصلحت اصلاح طلبان مذهبی» در آن باشد می شود انجام دارد.

در اين ميان واکنش خانواده ی ندا و تأييدشان بر اينکه ماکان و ندا نامزد هم بوده اند نيز کار را تمام نمی کند و خانم علی نژاد، در عين عذرخواهی از جعل مطلبی از قول خواهر ندا، دست به شگرد ديگری زده و واکنش مزبور را چنين تفسير می کنند که خانواده ندا از تر س آبرو رابطه ی (مثلا نامشروع ِ) دخترشان با ماکان را به نامزدی تبديل کرده اند؛ و با اين حمله، واقعيت جعل ای ميل از جانب خواهر ندا را ماست مالی می کنند و همچنان همه ی اين عمليات برای رعايت «اخلاق» صورت می گيرد!

خانم علی نژاد درباره ماکان می نويسد: «هرگز قصد بی احترامی به ماکان را ندارم اما به عنوان یک زن اگر مردی را در موقع حیاتم نخواسته ام هرگز پس از مرگم هم رضا نخواهم بود که آن مرد از جنازه بی جان من بالا رود. به همان اندازه روحم از خیانت درد می گیرد که تنم از گلوله های ماموران مسلح در کف خیابان دردمند شده بود».

و من می خواهم به ايشان بگويم: «خانم علي نژاد، قصد بی احترامی به شما را ندارم، اما به عنوان يک ايرانی که سی و يک سال شاهد دروغ و خيانت و جنايت يک حکومت بوده ام و عده ای همين طور ماله دست شان بوده و به نام اصلاح خواسته اند ظاهری تر و تميز به اين جنايت ها و خيانت ها و دروغ ها بدهند، روحم از مصلحت انديشی های شما و پوشاندن هر آن چه به نفع شماست همانقدر آزرده می شود که تن هزار ها زن و مردی که به دست حکومت اسلامی کشته شدند، شکنجه شدند، و يا هنوز در زندان هايش به سر می برند و امثال شما حاضر نيستيد نامی از بسياری از آن ها بياوريد چون از طايفه شما نيستند».

آری، من هم ـ به سبک شما ـ «در آرزوی روزی {هستم} که اخلاق به جامعه برگردد» و آن روز را جز همان روزی نمی بينم که حکومت اسلامی برکنار شده باشد. در اين فاصله اميدوارم که اصلاح طلبان مذهبی اصلاح را ابتدا از خودشان شروع کنند و فقط کمی با مردم رو راست باشند.


شکوه میرزادگی


پیام نوروزی سازمان جوانان حزب پان ایرانیست

به نام خداوند جان و خرد
پاینده ایران
نوروز پیروز
سال 1389 خورشیدی در حالی فرا می رسد که علیرغم تمامی تنش ها و مشکلات سال گذشته ،چشم اندازی روشن و امیدوار کننده از تلاش های ملت ایران برای رسیدن به زندگانی شایسته و احقاق حقوق اولیه خود،فراروی ملت ما قرار دارد.
نشانه های بسیار جدی و مثبتی وجود دارد که ملت ایران دوران تازه ای از حیات نوین خود را تجربه می کند و در این تجربه ،بی شک نیروهای ملی و میهن پرست ،نقش اساسی و مهمی را به عهده دارند.
پان ایرانیست ها با آگاهی از این رسالت تاریخی و با درک مسئولیت ،علیرغم تمام سختی ها و ستم های وارد آمده در سال گذشته و بی توجه به ناملایمات و کم لطفی ها،همچنان استوار و ثابت قدم به سمت آرمان های نهضت مقدس پان ایرانیسم و خواسته های ملت بزرگ ایران پیش خواهند رفت.در این راه تمامی میهن پرستان و نیروهای ملی را به هماهنگی و همگامی فرا می خوانیم.
درآستانه سال نو خورشیدی آرزومند وفاق و همدلی ملیون و همچنین آزادی زندانیان سیاسی،بویژه جوان وطن پرست و آزاده ،سرور ابوالفضل عابدینی هستیم.
برای ایران، آبادانی. برای ملت ایران آرزومند سالی شاد و آزاد هستیم.
پاینده ایران
سازمان جوانان حزب پان ایرانیست
یکم فروردین 1389 خورشیدی

۱۳۸۸ اسفند ۲۹, شنبه

نوروز بر همگان خجسته باد






آمدت نوروز و آمد جشن نوروزی فراز

کامکارا کار گیتی تازه از سر گیر باز